บทที่ 570 สวีผู้ไม่กลัวตาย!
เทียนในมือดับวูบลงไปนานแล้ว เคราะห์ดีที่เมิ่งฉีฮ่วนคว้าตัวคนทั้งคู่ไว้แน่น เมื่อทั้งสามร่วงหล่นลงสู่พื้นดินจึงมิได้พลัดหลงจากกัน
หลังจากจุดเทียนขึ้นใหม่อีกครั้ง พวกเขาต่างก็หันมองไปรอบด้านด้วยความมึนงงและว่างเปล่า
“ที่นี่มันที่ไหนกัน?” แม้แต่สวีซิ่งอี้ที่มักโอ้อวดว่าตนเองขวัญกล้าเทียมฟ้า น้ำเสียงยังอดไม่ได้ที่จะสั่นเครือ
“หลุมศพฝังร่วม” เมิ่งฉีฮ่วนตอบเสียงเรียบ
“เหลวไหล! เจ้าเคยเห็นสุสานโบราณที่ไหนเอาศพใส่โลงแยกกันทีละใบในหลุมฝังร่วมบ้าง!” สวีซิ่งอี้กล่าวพลางชี้มือไปยังผนังถ้ำเบื้องบน “ดูโน่นสิ บนกำแพงก็ยังมี!”
หลี่เยว่หานแม้จะไม่สัดทัดเรื่องธรรมเนียมการสร้างสุสานโบราณ แต่นางก็ผ่านตาพวกนิยายมาไม่น้อย
“หากข้าเดาไม่ผิด หลุมฝังร่วมแห่งนี้คงมิได้ใช้ฝังคนธรรมดา แต่น่าจะเป็นสุสานของจักรพรรดิในราชวงศ์ใดราชวงศ์หนึ่ง และผู้ที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินนี้ ก็น่าจะเป็นเหล่าสนมกำนัลในวังหลังของเขา”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มทั้งสองก็พากันนิ่งเงียบอย่างรู้กัน
“พวกท่านดูสิ โลงศพเหล่านี้แม้ภายนอกจะดูเรียบง่าย แต่กลับมีลวดลายแกะสลักที่ประณีตยิ่งนัก อีกทั้งถูกฝังลึกอยู่ใต้ดินมานานหลายปีเพียงนี้ แต่เนื้อไม้กลับยังไม่ผุพัง เห็นได้ชัดว่าใช้ไม้ชั้นเลิศ”
“อีกอย่าง เครื่องเรือนที่วางอยู่นี่ดูคล้ายกับแท่นประกอบพิธีศพ คาดว่าหลังจากนำร่างพระสนมบรรจุลงโลงแล้ว คงมีผู้มาเซ่นไหว้ที่นี่ ทว่าโด
