ยปกติการเซ่นไหว้บรรพชนมักทำกันที่ด้านนอกสุสาน คนที่สามารถเข้ามาประกอบพิธีถึงในนี้ได้ เกรงว่าคงจะเป็นใครบางคนที่รอดพ้นจากความตายมาได้กระมัง” หลี่เยว่หานกล่าวพลางสำรวจโต๊ะประกอบพิธีที่ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางอย่างละเอียด นางวิเคราะห์เป็นตุเป็นตะดูมีเหตุมีผลยิ่งนัก
คำพูดของนางทำให้สวีซิ่งอี้หลุดหัวเราะออกมา “แท่นนี้มิได้มีไว้สำหรับเซ่นไหว้ แต่มีไว้สำหรับทำพิธีบูชายัญต่างหาก เจ้าดูสิ รอยสีดำคล้ำเหล่านี้คือคราบเลือด ดังนั้นเจ้าเดาผิดแล้วล่ะ ที่นี่อาจเป็นหลุมฝังร่วมจริง แต่คนที่อยู่ข้างในนั้นไม่ใช่เหล่าพระสนมแน่นอน”
“ถ้าเช่นนั้นจะเป็นคนประเภทใดกัน ที่ถูกลากมาฝังร่วมกันมากมายขนาดนี้?” หลี่เยว่หานถามต่อ แต่นางมิได้มองสวีซิ่งอี้ กลับหันไปสบตากับเมิ่งฉีฮ่วนที่ยืนอยู่ข้างกาย
เมิ่งฉีฮ่วนเดินเข้ามาใกล้นางแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เจ้ายังจำเรื่องราวเมื่อห้าร้อยปีก่อนได้หรือไม่?”
คำพูดนี้ทำเอาสวีซิ่งอี้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบกระโดดตัวลอยไปอีกทางทันที “พระชายา… ท่านอ๋องโดนผีเข้าหรืออย่างไร!!!”
“หามิได้” หลี่เยว่หานเห็นสวีซิ่งอี้ขวัญเสียจึงรีบอธิบาย “พวกเราเคยมีวาสนาได้พบยอดคนเร้นลับท่านหนึ่ง ท่านผู้นั้นเคยเล่าให้พวกเราฟังว่าโลกเมื่อห้าร้อยปีก่อนมีสภาพเป็นเช่นไร”
“ข้าไม่เชื่อ! เรื่องเมื่อห้าร้อยปีที่แล้วจะมีใครรู้เห็นได้อย่างไร! ทุกคนต่างก็รับรู้ผ่านตำราด้วยกันทั้งนั้น ทว่าเมื่อครั้งสถาปนาแคว้นตงฮั่น ราชวงศ์ก่
