บทที่ 566 เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!
ภายในสุสานมีสายลมปริศนาไม่รู้ที่มาพัดผ่านกายของหลี่เยว่หานไปเบา ๆ นางรีบกลั้นหายใจนิ่งสนิท ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนกาย ส่วนสวีซิ่งอี้ที่อยู่ข้างนางได้ตั้งท่าตั้งรับอย่างรัดกุม สายตาจับจ้องไปยังเงาดำเขม็ง
หลี่เยว่หานยังคงถือเทียนเอาไว้ในมือ พอมองเห็นเค้าโครงของเงาดำนั้นได้ราง ๆ แต่สวีซิ่งอี้ที่มีสายตาดีเยี่ยมในที่มืดกลับมองเห็นได้ชัดเจนกว่ามาก
เขาเห็นเงาดำนั้นค่อย ๆ เคลื่อนกายอย่างเชื่องช้า พลางสั่นสะท้านไปทั้งร่างขณะรุกคืบเข้ามาหาพวกเขา
เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พลางกันหลี่เยว่หานไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา มือที่ถือพลั่วกระชับมั่น พร้อมที่จะฟาดลงไปให้ฝ่ายตรงข้ามแหลกละเอียดได้ทุกเมื่อ
“จี๊ด——!” เสียงแหลมสูงนับไม่ถ้วนพลันดังระงม ฝูงค้างคาวที่หายตัวไปเมื่อครู่กลับย้อนคืนมาอีกครั้ง พวกมันพุ่งตรงมายังทิศทางของประตูหินอย่างบ้าคลั่ง
หลี่เยว่หานตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูกอยู่กับที่ แต่สวีซิ่งอี้กลับมีปฏิกิริยาว่องไว เขาเอื้อมมือไปดับเทียนในมือของหลี่เยว่หานจนมืดมิด แล้วคว้าตัวนางพากันกลิ้งลงกับพื้นทันที ฝูงค้างคาวพุ่งผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ไปอย่างเฉียดฉิว ทำให้ทั้งคู่รอดพ้นจากภัยพิบัติมาได้อย่างหวุดหวิด
เมื่อไร้ซึ่งแสงเทียน ดวงตาของหลี่เยว่หานก็มืดบอด มองไม่เห็นสิ่งใดเลย ทว่าสวีซิ่งอี้ที่อาศัยแสงรำไรจากเทียนอีกสามเล่มที่เหลือในห้องสุสาน กลับได้เห็นภาพ
