บทที่ 565 เงาปริศนา
เงาร่างของใครบางคน… เป็นร่างที่สูงใหญ่กำยำและดำทะมึนไปทั้งตัว
มันยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้องสุสาน และที่น่าขนลุกคือยามที่คนทั้งสองเคลื่อนที่ เงาร่างนั้นก็ขยับปรับทิศทางตามไปด้วยประหนึ่งว่ามันจับจ้องมองพวกเขาอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาก้าวเข้ามา ได้ยินทุกถ้อยคำที่พวกเขาสนทนา และเฝ้าดูพวกเขาทุกขณะที่จุดเทียน โดยที่ตัวมันเองกลับไร้ซึ่งสุ้มเสียงหรือร่องรอยแห่งชีวิต
“ท่านไม่ได้บอกหรือว่าตนเองมองเห็นในที่มืดได้ดีเยี่ยม?” หลี่เยว่หานกระตุกแขนเสื้อสวีซิ่งอี้พลางกระซิบถามเสียงเบา
“ต่อให้ดีเพียงใดก็ย่อมมีขีดจำกัด มันยืนอยู่ตรงกลางห้องท่ามกลางความมืดมิดเช่นนั้น ข้าเองก็จนปัญญาที่จะมองเห็น” สวีซิ่งอี้ตอบกลับด้วยเสียงแผ่วพร่า
เขาไม่กล้าบอกความจริงกับหลี่เยว่หานว่า ในตอนที่เริ่มจุดเทียนครั้งแรกนั้น กลางห้องยังคงว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดอยู่เลย เขาเกรงว่าหากบอกไปนางจะยิ่งขวัญกระเจิง
เงาดำนั้นราวกับปรากฏกายขึ้นมาจากความว่างเปล่าในจังหวะที่แสงเทียนสว่างไสว และไม่ว่าพวกเขาจะมองจากมุมใด เงาดำนั้นจะหันหน้าเผชิญกับพวกเขาอยู่เสมอ
หลี่เยว่หานใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก นางทำได้เพียงเดินเกาะติดสวีซิ่งอี้ไปทุกฝีก้าว
เงาทะมึนนี้ไม่ใช่คนอย่างแน่นอน หลี่เยว่หานมาอยู่ยุคนี้หลายปีแล้ว ส่วนสูงของเมิ่งฉีฮ่วนและสวีซิ่งอี้นับได้ว่าเป็นเพดานความสูงที่มากที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา แต่เงาร่างกลา
