บทที่ 567 ฝ่าอันตรายสมทบเมิ่งฉีฮ่วน
หลี่เยว่หานไม่ได้มีท่าทีลนลาน นางกลับใจเย็นและเอ่ยปลอบสวีซิ่งอี้ว่า “ค้างคาวกลัวไฟที่สุด ประเดี๋ยวข้าเข้าไปแล้วจะรีบทำคบเพลิงขึ้นมาทันที มันจะช่วยขับไล่พวกมันได้ ข้ารับรองว่าไม่เป็นอะไรแน่นอน!”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วย!” สวีซิ่งอี้กล่าว
“ไม่ได้ ท่านต้องอยู่ที่นี่ หากเกิดสถานการณ์คับขันข้าจะได้รีบหนีออกมา ท่านจะได้ช่วยเปิดประตูให้ข้าได้ทันท่วงที” เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานก็ยื่นมือไปถอดเสื้อตัวนอกของสวีซิ่งอี้ออกมาอย่างรวดเร็วแล้วขยำจนเป็นก้อนกลม จากนั้นก็คว้าตะบันไฟซุกไว้ในอก แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูหินทันที
ทันทีที่ประตูหินเปิดออก ไอเย็นยะเยือกภายในสุสานก็พุ่งเข้าปะทะหน้าทันที
ทว่ากลับไร้สุ้มเสียงการเคลื่อนไหวใด ๆ
อาศัยแสงจากเปลวเทียน สวีซิ่งอี้เห็นหลี่เยว่หานส่งสัญญาณมือว่าปลอดภัย เขาจึงจำใจเคาะกลไกประตูหิน ประตูที่เปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่งหยุดชะงักไปอึดใจ หลี่เยว่หานกอดก้อนเสื้อไว้มั่นแล้วม้วนตัวกลิ้งลงกับพื้น หายวับไปจากสายตาของสวีซิ่งอี้ในทันที
จากนั้นประตูหินก็ค่อย ๆ เลื่อนปิดลง สวีซิ่งอี้ทุบกลไกอีกครั้งเพื่อให้ประตูหยุด โดยเหลือช่องว่างไว้กว้างเพียงหนึ่งนิ้ว เพื่อให้ยังพอยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านในได้
เมื่อหลี่เยว่หานกลับเข้ามาในห้องสุสาน นางใช้เวลาปรับสายตาให้ชินกับความมืดมิดครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบใช้ตะบันไฟจุดก้อนเสื้อจนไฟลุกพรึบ เมื่อมั่
