บทที่ 564 เข้าสู่สุสาน
“ข้าขอส่องดูหน่อย!” สวีซิ่งอี้เกรงว่าจะมีห่าธนูพุ่งออกมาอีกระลอก เขาจึงรีบดึงหลี่เยว่หานไปไว้ข้างหลังตนเอง ก่อนจะรับตะบันไฟจากมือนางมาส่องดูใกล้ ๆ แล้วก็ต้องตกตะลึง “พวกเรา… ดูเหมือนจะตกลงมาในสุสานเสียแล้ว!”
“สุสาน ? ?” หลี่เยว่หานมึนงงไปหมด “ในภูเขาจะมีสุสานได้อย่างไร?” พอนางถามจบก็นึกขึ้นได้ว่าตนถามคำถามที่โง่เขลาออกไปเสียแล้ว
ในโลกที่นางจากมา นางเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการขุดสุสานและดูสารคดีโบราณคดีมามากมาย สุสานส่วนใหญ่มักจะตั้งอยู่ในภูเขา แต่ว่า… ทำไมถึงมาอยู่ติดชายทะเลเช่นนี้เล่า?
“ใช่ นี่คือสุสาน ดูจากลักษณะแล้วตรงนี้ไม่ใช่ทางเข้าหลัก แต่น่าจะเป็นทางออกฉุกเฉินที่พวกช่างก่อสร้างแอบทำทิ้งไว้เพื่อเอาตัวรอด ทว่าเพื่อปกป้องเจ้าของสุสาน ต่อให้เป็นทางออกพวกเขาก็จะติดตั้งกลไกไว้มากมาย เมื่อช่างออกไปหมดแล้วก็จะเปิดใช้งานกลไกเหล่านั้นเพื่อคุ้มครองสุสานสืบไป” สวีซิ่งอี้อธิบายพลางเดินสำรวจไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังจากจุดที่หลี่เยว่หานเคยนั่งอยู่
“ข้าเดาถูกจริง ๆ ด้วย!” สวีซิ่งอี้ชูตะบันไฟขึ้นด้วยความดีใจ
“ท่านพบอะไรหรือ?” หลี่เยว่หานถาม
“ตรงนี้ไง!” สวีซิ่งอี้ชี้ไปที่ผนัง “ที่นี่มีเครื่องหมายที่พวกช่างทิ้งไว้ตอนสร้างทางออก เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เดินหลง” เขาอธิบายต่อ “จุดที่เราตกลงมานี้น่าจะเป็นช่องระบายอากาศ สุสานขนาดใหญ่มักจะสร้างช่องแบบนี้ไว้ด้านนอกเพื่อระบายน้ำ ป้
