บทที่ 562 ท่านอ๋องผู้เล่นกองทราย
“ท่านนี้คงจะเป็นพระชายาฉีใช่หรือไม่ขอรับ!” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวรีบกินมื้อเช้าจนเสร็จสิ้นเพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท ก่อนจะรีบเข้ามาทำความเคารพ แม้เขาจะจำใบหน้าของฉีอ๋องได้แม่นยำ รวมถึงสวีติ้งหลานเองเขาก็รู้จักดี ส่วนสวีซิ่งอี้นั้นปีก่อนมาเที่ยวเล่นสำมะเลเทเมาอยู่ที่อำเภอฮัวซีเสียทั้งปี จึงนับว่าเป็นคนคุ้นหน้ากันอยู่แล้ว
ทว่าเมื่อวานเขาได้รับแจ้งมาว่า ท่านอ๋อง พระชายา รวมถึงแม่ทัพสวีและคุณชายสวีจะเดินทางมาด้วยกันทั้งหมด แม้หลี่เยว่หานจะสวมชุดรัดกุมทะมัดทะแมง ดูไปแล้วนอกจากรูปร่างจะบอบบางและใบหน้าหมดจดงดงามกว่าบุรุษทั่วไป ก็แทบจะดูไม่ต่างจากชายหนุ่มเลย ผู้ช่วยนายอำเภอโจวจึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไปอย่างระมัดระวัง
“ถูกต้องแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “ครั้งนี้พวกเราเดินทางมาเป็นการส่วนตัว ผู้ช่วยนายอำเภอโจวเรียกนางว่าคุณชายหลี่ก็พอ”
“ขอรับ… ขอรับ…” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวแอบเช็ดเหงื่อที่ฝ่ามือเงียบ ๆ
ทั่วทั้งแคว้นตงฮั่น ใครก็ตามที่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของ ‘เทพแห่งสงคราม’ อย่างเมิ่งฉีฮ่วน ย่อมรู้ดีว่าฉีอ๋องผู้นี้รักและปกป้องพระชายาของตนเพียงใด แม้ปีก่อนทั้งคู่จะมีเรื่องขัดเคืองใจกันบ้าง แต่ก็กลับมาคืนดีกันได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งตอนที่พระชายาประชวรหนัก ท่านอ๋องถึงกับยอมทิ้งทุกอย่างในเมืองหลวงเพื่อพานางไปรักษาตัวไกลถึงเหลียวปี้เลี่ยตง
หากตนไม่รู้ฐานะแล้วเผลอไปล่วงเกินพระชาย
