ขาขยับเข้ามานั่งขัดสมาธิเผชิญหน้ากับเมิ่งฉีฮ่วน “ท่านอ๋องจะปั้นสิ่งใดขอรับ ผู้น้อยจะช่วยเอง!”
“ปั้นสิ่งที่พระชายาเรียกว่า ‘ปราสาท’ น่ะ ลูกชายข้าชอบมาก ข้าจะลองหัดปั้นที่นี่ดูเสียก่อน พอคล่องมือแล้วจะได้กลับไปสอนลูกเล่นบ้าง” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย
ได้ยินเช่นนั้น ผู้ช่วยนายอำเภอโจวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ข่าวลือที่ว่าฉีอ๋องนิสัยโหดเหี้ยม อำมหิตไม่ไว้หน้าญาติมิตร แม้ในสนามรบจะไร้พ่ายแต่ก็เป็นจอมมารผู้ฆ่าคนไม่กระพริบตา ทว่ายามนี้ผู้ช่วยนายอำเภอโจวมองดูเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังตั้งใจปั้นทรายอย่างขะมักเขม้น เขากลับรู้สึกว่าคำเล่าลือนั้นช่างเกินความจริงไปไกลนัก
ท่านอ๋องผู้นี้ไม่เพียงแต่มีราษฎรอยู่ในใจ แต่ยังเป็นบุรุษที่รักและใส่ใจครอบครัวอย่างยิ่ง ไม่เพียงรักมั่นในพระชายาเพียงผู้เดียว แต่ยังทะนุถนอมบุตรธิดาอย่างที่สุด
คิดได้ดังนั้น ผู้ช่วยนายอำเภอโจวก็ปณิธานในใจเงียบ ๆ ว่า เขาจะต้องเปลี่ยนทัศนคติที่ผู้คนมีต่อฉีอ๋องให้ได้ ท่านอ๋องที่เข้าถึงง่ายและเปี่ยมเมตตาเช่นนี้ จะถูกมองว่าเป็นปีศาจร้ายที่ทำให้เด็กทารกหยุดร้องไห้ได้อย่างไรกัน!
เมิ่งฉีฮ่วนในยามนี้หารู้ไม่ว่า ‘แฟนคลับ’ ตัวยงของตนกำลังถือกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเสียแล้ว…
