่งฉีฮ่วนนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะใช้พลั่วตักทรายเปียกเพิ่ม “ท่านผู้ช่วยนายอำเภอโจววางใจเถิด ข้ารู้ว่าท่านอยากสร้างประโยชน์ให้ราษฎร นอกจากอำเภอฮัวซีแล้วก็ไม่มีที่ใดเหมาะสมไปกว่านี้ หากชายหาดตามธรรมชาติเหล่านี้ใช้ไม่ได้จริง ๆ ทางราชสำนักจะเป็นผู้ออกหน้าส่งคนมาดำเนินการก่อสร้างเอง สรุปคือนาเกลือแห่งแรกจะอยู่ที่อำเภอฮัวซีไม่ผิดแน่”
“ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ!” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวดีใจจนรีบก้มลงกราบเมิ่งฉีฮ่วน “ผู้เฒ่าอย่างข้าทำงานเป็นปลัดอำเภอมาครึ่งค่อนชีวิต เฝ้ามองอำเภอฮัวซีค่อย ๆ พัฒนาขึ้นมาบ้าง แต่ทุกปีก็ยังมีชาวบ้านต้องอดตายหนาวตายอยู่เสมอ หากนาเกลือสร้างขึ้นได้จริง ท่านอ๋องและพระชายาก็คือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอำเภอฮัวซีเลยขอรับ!”
เมิ่งฉีฮ่วนที่ถือพลั่วอยู่ชะงักมือค้างกลางอากาศ “ท่านผู้ช่วยนายอำเภอโจวกล่าวเช่นนี้ข้าคงรับไว้ไม่ไหว การสร้างนาเกลือเป็นพระราชประสงค์ของราชสำนัก ข้าและพระชายาเพียงทำตามรับสั่งเท่านั้น หากจะขอบคุณ ก็ขอให้ขอบคุณราชสำนักเถิด อีกอย่างอำเภอฮัวซีคือนาเกลือแห่งแรกของแคว้นตงฮั่น ขอเพียงที่นี่ทำได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่ชาวบ้านจะมีกินมีใช้ แต่อนาคตจะมีนาเกลือเกิดขึ้นในเมืองอื่น ๆ ตามมา เมื่อนั้นบ้านเมืองจะมั่งคั่งราษฎรจะแข็งแกร่ง และไม่มีใครต้องหิวโหยอีกต่อไป”
ผู้ช่วยนายอำเภอโจวเป็นขุนนางน้ำดีที่คิดถึงราษฎรอย่างแท้จริง เมื่อได้ฟังคำของเมิ่งฉีฮ่วนดวงตาก็พลันแดงระเรื่อ เ
