อี้ได้ทันเวลาพอดี
สวีติ้งหลานพยักหน้ารับคำ “ตกลง อีกสามวันข้าจะพาเจ้าเด็กนี่ไปสมทบกับท่านอ๋องและพระชายาที่จวน!”
…..
หลังจากส่งสองพ่อลูกตระกูลสวีกลับไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็กุมมือหลี่เยว่หานขึ้นมา “ทำไมมือถึงเย็นเยี่ยงนี้”
“เย็นมาตั้งนานแล้ว ท่านก็ช่วยทำให้มันอุ่นหน่อยสิ!” หลี่เยว่หานแกล้งเอามือเย็นเฉียบแนบเข้าที่ลำคอของเมิ่งฉีฮ่วนอย่างไม่เกรงใจ
เมิ่งฉีฮ่วนหดคอตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยกมือขึ้นกุมมือของภรรยาแนบไว้กับคอของตน “ท่านหมอกู่บอกว่าช่วงนี้เจ้าตรากตรำงานหนักเกินไป อยากให้เจ้าพักผ่อนให้มาก หลังจากนี้เรื่องสมุดบัญชีข้าจะให้ผู้ดูแลร้านอวี้กับผู้จัดการเยว่ช่วยตรวจสอบให้ละเอียด ส่งมาให้เจ้าดูแค่เดือนละครั้งก็พอ”
“ทำเช่นนั้นได้อย่างไร วิธีการลงบัญชีพวกนั้นข้าเพิ่งจะสอนพวกเขาไป หากตรวจบัญชีเดือนละครั้งจะเกิดข้อผิดพลาดและบัญชีเน่าเสียได้ตั้งเท่าไหร่ อีกอย่างอีกสามวันเราก็ต้องไปอำเภอฮัวซีแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นอื้อ…”
เพื่อไม่ให้หลี่เยว่หานพูดต่อ เมิ่งฉีฮ่วนจึงเลือกที่จะปิดปากนางด้วยจุมพิตแทน…
สุดท้ายหลี่เยว่หานก็มิอาจขัดใจเมิ่งฉีฮ่วนได้ ตลอดสามวันมานี้ เมิ่งฉีฮ่วนเข้าประชุมเช้าเพียงครั้งเดียว เวลาที่เหลือเขาอยู่ติดจวนเพื่อดูแลนาง ส่วนกิจการในกองทัพก็ยกให้เหล่ารองแม่ทัพจัดการกันเอง
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ยอมให้นางตื่นเช้า และพานางเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำทุกคืน ช่วงกลางวันเขาก็อยู่เป็นเพื่
