บทที่ 560 คิดอยากจะเป็นพวกทหารขุดทองหรือ?
พอได้ยินสวีติ้งหลานบ่นเช่นนั้น สวีซิ่งอี้ก็เอามือกุมหน้าผากด้วยความระอา ก่อนจะฟุบลงกับโต๊ะแล้วร้องประท้วง “เป็นคนของจวนอู่กั๋วกงต่างหากที่ไร้ยางอาย ลูกจะไปทำท่านขายหน้าได้อย่างไรกัน! ท่านพ่อ พวกเขามันไร้ยางอายจริง ๆ นะ!”
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ? เดือนหน้าจวนอู่กั๋วกงก็ต้องแต่งบุตรสาวออกไปแล้วไม่ใช่หรือ หรือว่าพวกเขาคิดจะส่งคุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนมาแต่งเข้าจวนแม่ทัพ?”
“เฮ้อ” สวีติ้งหลานวางตะเกียบลง สีหน้าดูไม่สบอารมณ์นัก “ตาแก่เจ้าเล่ห์อู่กั๋วกงนั่น ยามนี้เลือกเข้าพวกกับองค์ชายใหญ่ เดิมทีเขากะจะส่งบุตรสาวไปเป็นชายารองขององค์ชายใหญ่ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่สิ้นชีพไปเมื่อหลายปีก่อน อู่กั๋วกงจึงเปลี่ยนใจอยากจะส่งบุตรสาวไปเป็นพระชายาเอกแทน”
“แต่ที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ หยวนหลิงเอ๋อร์จะทำตัวไร้หัวคิด ก่อเรื่องวุ่นวายขายหน้าในงานเลี้ยงต้อนรับของพวกเจ้าทั้งสองคนจนพังพินาศ วันนั้นแม้ข้าจะไม่ได้ไปร่วมงาน แต่เพียงพริบตาเดียวเรื่องก็แพร่ไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนใครต่อใครต่างก็รู้กันหมดว่าฝ่าบาทและฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้คุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนรีบหาคนแต่งงานด้วยภายในต้นเดือนหน้า นั่นหมายความว่าขอเพียงแต่งออกไป จะแต่งกับใครก็ได้ทั้งนั้น”
“อู่กั๋วกงไม่มีทางเลือก จึงต้องไปอ้อนวอนองค์ชายใหญ่ แต่อย่างที่รู้กันว
