บทที่ 559 สองพ่อลูกตระกูลสวี
วันต่อมา ในขณะที่หลี่เยว่หานกำลังอ่านจดหมายที่จีหยางส่งมาให้ บนโต๊ะของนางก็เต็มไปด้วยสมุดบัญชีวางเรียงรายอยู่ไม่น้อย
ยามนี้ ถานไคว่ของหลี่เยว่หานกลายเป็นของล้ำค่าที่หาซื้อได้ยากยิ่งในเมืองหลวง เหล่าอาจารย์ช่างในโรงงานต่างก็ตั้งใจอยากจะผลิตออกมาให้มากขึ้น แต่ทางตระกูลหลิ่วกลับควบคุมปริมาณการจำหน่ายอย่างเข้มงวด มีเพียงผู้ที่วางเงินมัดจำไว้เท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ซื้อได้
อีกทั้งตระกูลหลิ่วยังจงใจยืดระยะเวลาการผลิตให้ยาวนานขึ้น เป็นการใช้กลยุทธ์การตลาดแบบ ‘จำกัดจำนวน’ เพื่อกระตุ้นความต้องการของลูกค้า
ส่วนร้านเครื่องหอม ยามนี้เน้นจำหน่ายเครื่องหอมจากเปอร์เซียเป็นหลัก เหล่าอาจารย์ช่างในโรงงานได้รับสมุดบันทึกเคล็ดลับการปรุงยาของหลี่เยว่หานไปศึกษาและแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน จนสามารถคิดค้นของดีออกมาได้มากมาย ร้านเครื่องหอมจึงได้เปิดสาขาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแห่ง โดยร้านหลักยังคงเน้นขายถุงหอมเป็นหลัก ส่วนร้านสาขานั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมามากกว่า เพราะเน้นขายเครื่องหอมที่ใช้สำหรับการทำอาหารโดยเฉพาะ
สำหรับหอฝานเทียน ภายใต้การดูแลจัดการอย่างเหมาะสมของจีหยาง ก็ยังคงครองตำแหน่งหอคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงได้อย่างเหนียวแน่น
ทางด้านร้านผ้าตระกูลเวินนั้นได้ขยายสาขาไปทั่วแคว้นตงฮั่น ร้านเครื่องหอมของหลี่เยว่หานและโรงปักผ้าของตระกูลเวินจึงมีการติดต่อทำการค้ากันบ่อยครั้ง หลิ่วเทียนเ
