บทที่ 556 ฉีหวังเป็นคนเช่นไร
การรับส่งลูกล้อกันอย่างเข้าขาของเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่ต้าเฉิง ช่วยกดข่มความทะเยอทะยานของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นลงได้สำเร็จ เมื่อพระองค์สงบสติอารมณ์และตรองดูอย่างละเอียด ก็พบว่าหากดึงอำนาจทหารบางส่วนของกองกำลังชานเมืองหลวงกลับมา ไม่ว่าจะเก็บไว้เองหรือมอบให้โอรสทั้งสองคน ล้วนแต่เป็นดั่งเผือกร้อนลวกมือทั้งสิ้น
หากเก็บไว้ที่พระองค์เอง ลูกทั้งสองคนย่อมชิงอำนาจกันรุนแรงยิ่งขึ้น สุดท้ายก็ต้องถูกแบ่งแยกออกไปอยู่ดี อีกทั้งตามธรรมเนียมโบราณ ฮ่องเต้มักมิอาจถือครองอำนาจทหารไว้แต่เพียงผู้เดียวทั้งหมด ปัจจุบันอำนาจทหารตามชายแดนล้วนอยู่ในมือพระองค์ หากยังจะยึดกองกำลังชานเมืองหลวงมาอีก เกรงว่าแคว้นเหลี่ยหลานที่จ้องจะหาโอกาสอยู่อาจเข้าใจผิดว่าพระองค์เตรียมรวมกำลังเพื่อบุกโจมตีครั้งใหญ่ จนอาจทำให้อีกฝ่ายจนตรอกแล้วลุกขึ้นสู้ตายก็เป็นได้
แต่หากมอบอำนาจนี้ให้โอรสคนใดคนหนึ่ง ย่อมเป็นการเสริมอำนาจให้ฝ่ายนั้นแข็งแกร่งจนเกินไป ซึ่งมิใช่สิ่งที่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นปรารถนาจะเห็นเลยแม้แต่น้อย
แม้จงเจิ้งเสียนจะเพิ่งกลับเข้าสู่ราชสำนักได้เพียงครึ่งปี แต่เขาก็เคยวางรากฐานไว้ก่อนหน้านั้นนานแล้ว เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ ขุนนางเกือบครึ่งหนึ่งจึงพากันแปรพักตร์ไปเข้าพวกกับเขา
ในขณะที่จงเจิ้งอวี่แม้จะมีกองกำลังในมือ แต่กลับมีคนเก่งคอยรับใช้น้อยนัก พี่น้องทั้งสองจึงยังคงรักษาดุลอำนาจที่เปราะบางนี้ไว้ได้
ที่สำคั
