บทที่ 557 ช่วงเวลาของฮ่องเต้และฮองเฮา
“ดูสิ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตรัสด้วยรอยยิ้มพลางกุมมือฮองเฮาไว้
ในช่วงครึ่งปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฮองเฮาและพระองค์เริ่มผ่อนคลายลงมาก ซึ่งทำให้ฮ่องเต้พระเกษมสำราญยิ่งนัก ไม่ว่าในราชสำนักจะมีเรื่องชวนโมโหเพียงใด ขอแค่ฮองเฮามอบรอยยิ้มให้พระองค์สักนิด โทสะที่มีก็มลายหายไปได้เกินครึ่ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าวันนี้ฮองเฮาเป็นฝ่ายมาหาพระองค์ด้วยตัวเอง!
“เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านบ่นอยู่ที่หน้าประตูว่าเสียนเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์สู้เหวินจั๋วไม่ได้ ข้าล่ะอยากรู้นักว่าสมองท่านคิดอะไรอยู่?” เมื่ออยู่ในห้องอักษรเพียงลำพัง ฮองเฮาก็เริ่มตรัสอย่างไม่เกรงใจ “คนหนึ่งคือน้องชายของท่าน อีกสองคนคือลูกของท่าน ในเมื่อท่านเป็นฮ่องเต้ ต่อไปบัลลังก์นี้ก็ต้องสืบทอดให้ลูกของท่านอยู่ดี อีกอย่างเหวินจั๋วเขาก็มิได้เห็นค่าเก้าอี้มังกรของท่านเลยแม้แต่น้อย ท่านจะคอยระแวงเขาไปทุกวันเช่นนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา?”
“อาไฉ่ เจ้าจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว…” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่นึกว่าฮองเฮาจะเปิดฉากตำหนิพระองค์อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
“ขออภัยฝ่าบาท เป็นข้าที่วู่วามไปเองเพคะ” ฮองเฮารีบเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนทันควัน
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็รู้สึกว้าวุ่นใจจนต้องรีบดึงมือฮองเฮาไว้พลางตรัสด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้าเพียงแต่กังวล เจ้ารู้ดีว่านับแต่โบราณมามีฮ่องเต้คนใดบ้างที่ไม่ม
