ะ ต้องหมั่นหยอกเย้าบ้างถึงจะดี”
“เอาละ ๆ พวกเจ้าสามีภรรยามีวิธีสร้างความสำราญกันเอง ข้าไม่ขอยุ่ง” มู่หวังเฟยยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
อาหารค่ำมื้อนั้นผ่านไปอย่างมีความสุขยิ่ง เพราะหลี่เยว่หานบอกว่าเมิ่งฉีอ่วนเป็นคนนิ่งขริม ตลอดมื้ออาหารเมิ่งฉีฮ่วนจึงเอาแต่คีบกับข้าวใส่ชามของหลี่เยว่หานไม่หยุด จนหลี่เยว่หานต้องบ่นอุบอีบ ส่วนมู่หวังเฟยก็ได้แต่หัวเราะร่วน
หลังจากส่งมู่หวังเฟยกลับไปแล้ว เมิ่งฉีอ่วนก็ดึงหลี่เยว่หานเข้าสู่ล้อมกอด ขณะมองดูรถม้าของมู่หวังเฟยลับหายไปในความมืด เมิ่งฉีอ่วนกุมมือหลี่เยว่หานไว้แล้วเอ่ยว่า “หวังเฟิ่งฟื้นแล้ว แต่ไม่ยอมปริปากพูดสิ่งใด ข้าได้จัดคนไปดูแลนางแล้ว”
