ดี ยามนี้ข้าคือสะใภ้รองของตระกูลหลิ่ว หนูน้อยก็นับเป็นคุณหนูใหญ่สายตรง ส่วนท่านหมอก็บอกแล้วว่าในครรภ์ของข้าเป็นบุตรชาย… ท่านแม่ ข้าขอร้องล่ะ ช่วยเห็นแก่ข้า เห็นแก่หลานสาวและหลานชายในท้องของท่านด้วยเถอะเจ้าค่ะ!”
หลี่หรงหรงยอมคุกเข่าคลานถอยหลังด้วยความลำบากเพราะครรภ์แก่ ก่อนจะโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ร่ำไห้อย่างเจ็บปวด “ท่านแม่! ข้าขอร้องล่ะ ท่านอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีกเลย!”
ความจริงหวังเฟิ่งยังอยากจะดิ้นรนต่อ นางอยากเป็นฮูหยินตราตั้ง อยากเสวยสุขในเมืองหลวง! แต่เมื่อถูกหลี่หรงหรงเตือนสติ นางก็นึกถึงท่าทีเย็นชาของหลี่เจี้ยนโบนับตั้งแต่หย่าร้างกันไป ยิ่งเขายอมเปลี่ยนชื่อใหม่ ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาต้องการตัดขาดกับนางอย่างสิ้นเชิง
ประกอบกับยามนี้หลี่เยว่หานมีฐานะสูงส่ง มีฉีอ๋องผู้โหดเหี้ยมเป็นที่พึ่งพิง ขนาดฮ่องเต้หลิงอวิ๋นยังต้องเกรงใจ แล้วนางที่เป็นเพียงหญิงชาวบ้านจะไปสู้ได้อย่างไร
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หวังเฟิ่งก็รู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นจัดราดตั้งแต่หัวจรดเท้าจนตื่นจากความฝัน!
ใช่แล้ว! ลูกสาวแท้ ๆ ของนางยังเป็นถึงสะใภ้ผู้สูงศักดิ์ของตระกูลหลิ่ว ซึ่งตอนนี้เป็นถึงพ่อค้าหลวง นางให้กำเนิดบุตรสาวสายตรงและกำลังอุ้มท้องบุตรชายที่เป็นทายาทสืบทอดตระกูล ในภายภาคนางจะขาดเหลืออะไรอีก! เหตุใดต้องมาทำให้เรื่องมันพังพินาศจนถึงขั้นต้องตายตกตามกันไป
ที่สำคัญ หวังเฟิ่งรู้ดีว่าความแค้นระหว่างนา
