ยเท้าที่เป็นหญิงชาวบ้านมาโดยตลอด… แต่เหตุใด… เหตุใดสิ่งที่เห็นกลับไม่เหมือนที่ได้ยินมาเลยสักนิด!
“เจ้าโกหก! เจ้าพูดจาเหลวไหล! เรื่องที่เจ้าพูดมาข้าไม่เคยทำแม้แต่น้อย! เจ้าใส่ความข้า! เจ้าต้องการจะปรักปรำข้าให้ด่างพร้อย! ตอนนี้เจ้ามียศถาบรรดาศักดิ์ย่อมจะปั้นน้ำเป็นตัวอย่างไรก็ได้ เจ้ามีหลักฐานหรือไม่! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำลายเกียรติของข้า!” หวังเฟิ่งแผดเสียงโวยวายราวกับคนวิกลจริต
หลี่หรงหรงเห็นท่าไม่ดีจึงดึงแขนหลี่เยว่หานไว้ด้วยความหวาดกลัว
หลี่เยว่หานหันกลับมามองเห็นหลี่หรงหรงส่งสายตาอ้อนวอนพร้อมน้ำตานองหน้า นางพยายามส่ายหัวให้พี่สาว “อย่าเลย… อย่าไปกระตุ้นนางเลย…”
“วางใจเถิด” หลี่เยว่หานตบหลังมือหลี่หรงหรงเบา ๆ ก่อนจะแกะมือนางออก แล้วหันกลับไปจ้องมองหวังเฟิ่งด้วยสายตาประดุจใบมีด
“หวังเฟิ่ง ใครทำอะไรไว้ฟ้าย่อมมีตา แม่ของข้าใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ข้าได้หมั้นหมายกับตระกูลหลิ่วแห่งอำเภอหย่งหนิง แต่เจ้ากลับเสี้ยมสอนลูกสาวของตนเอง ซึ่งก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของข้า ให้ไปยั่วยวนคู่หมั้นของพี่สาว ตอนที่เจ้าทำเรื่องต่ำช้าเหล่านั้น เจ้าควรจะคิดได้ว่า เวรกรรมนั้นมีจริงและตามทันเสมอ!”
หลี่หรงหรงไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลี่เยว่หานจะกล้าประจานเรื่องนี้ออกมา ทั้งตกใจ ทั้งอับอาย ทั้งโกรธแค้น นางเซถอยหลังไปหลายก้าวพลางสะอื้นไห้ “หลี่เยว่หาน! ท่านจงใจทำลายข้า!”
“เจ้าเงียบปากไป!” หลี่เยว่หานหันไปตวาดใส่หลี่หรงหร
