บทที่ 546 หวังเฟิ่งอาละวาด
เรื่องวุ่นวายในจวนอู่กั๋วกงเป็นที่โจษจันอยู่ในเมืองหลวงพักใหญ่ แต่เมื่อคนในจวนเริ่มทำตัวเงียบเชียบเก็บเนื้อเก็บตัว กระแสข่าวลือต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา
ทว่าเรื่องที่หลี่เยว่หานถูกกล่าวหาว่าอกตัญญูไม่เลี้ยงดูบุพการีกลับถูกจุดชนวนขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม
เพราะหวังเฟิ่งบุกมาอาละวาดถึงเมืองหลวง!
นางพาเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลไปนั่งร่ำไห้คร่ำครวญอยู่หน้าประตูศาลเจ้าเมืองหลวง ร้องห่มร้องไห้บอกว่าตนเองคือฮูหยินเอกของจิ้นกั๋วกง แต่เดิมถูกจิ้นกั๋วกงรังเกียจว่าหน้าตาอัปลักษณ์จึงแสร้งตายจากไป ทิ้งให้นางที่เป็นเพียงหญิงตัวคนเดียวไร้ทางเลือกจนต้องจำใจแต่งงานใหม่กับชายอื่น
แต่กลับกลายเป็นว่านางหนีเสือปะจระเข้ สามีใหม่เอาแต่ทุบตีตบตีและด่าทอ แถมยังเลี้ยงดูให้อดมื้อกินมื้อ ยามที่จิ้นกั๋วกงและฉีหวังเฟยเดินทางขึ้นฝั่งที่ท่าเรืออำเภอฮัวซี นางเคยคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา แต่สองพ่อลูกกลับทำเมินเฉย ปล่อยให้คนตระกูลเหมาลากตัวนางออกไปอย่างทารุณ หลังจากกลับไปนางต้องอดข้าวอดน้ำถึงสามวันสามคืน
นางบอกว่าตนเองต้องเสี่ยงตายกว่าจะดั้นด้นมาถึงเมืองหลวงได้ ก็เพื่อหวังจะให้จิ้นกั๋วกงและบุตรสาวให้ความเป็นธรรมแก่นาง
ในถ้อยคำเหล่านั้น นางยังเน้นย้ำด้วยท่าทีน่าเวทนาว่านางไม่ต้องการเงินทองแม้แต่แดงเดียว สิ่งที่ต้องการมีเพียงคำอธิบายและความเป็นธรรมเท่านั้น
ทางด้านหลี
