้นางสงบลงได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการส่งนางกลับอำเภอฮัวซี หรือจะให้อยู่ที่เมืองหลวงต่อไป ทุกอย่างย่อมเจรจากันได้”
“ท่าน… ท่านไม่ต้องการให้นางตายหรือ?” หลี่หรงหรงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
หลี่เยว่หานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “ข้าเองก็เป็นแม่คนแล้ว อานิ่งร่างกายอ่อนแอ ข้าอยากจะสร้างกุศลเพื่อคุ้มครองนางบ้าง”
“ดียิ่งนัก… ดียิ่งนัก…” น้ำตาของหลี่หรงหรงร่วงเผาะทันที
นางก้มหน้าลูบท้องของตนเอง ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ท่าทางที่ทั้งร้องไห้และยิ้มออกมาในเวลาเดียวกันนั้นทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกสลดใจอยู่ไม่น้อย
แม้จะยังไม่ได้รู้สึกดีกับหลี่หรงหรงมากขึ้นเท่าไหร่ แต่ในฐานะคนเป็นแม่เหมือนกัน นางกลับเข้าใจความรู้สึกที่ซับซ้อนและย้อนแย้งในใจของหลี่หรงหรงในยามนี้ได้อย่างประหลาด
หวังเฟิ่ง…
แม้จะไม่ปล่อยให้นางต้องตาย แต่หลี่เยว่หานก็ไม่มีวันยอมให้นางได้เสวยสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นแน่!
