บางที การที่นางดั้นด้นมาถึงเมืองหลวงอาจไม่ใช่เพื่อต้องการคำอธิบาย แต่นางต้องการจะลากทุกคนให้พินาศตายตกไปตามกัน?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลี่หรงหรงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว นางเอื้อมมือไปคว้ามือของหลี่เยว่หานไว้แน่นพลางส่ายหน้า “พี่สาว… ไม่ว่าอย่างไร ท่านห้ามปล่อยให้แม่ของข้าตายเด็ดขาดนะ!”
“นางจะไม่ตาย” หลี่เยว่หานมองมือที่ถูกกุมไว้ชั่วครู่ แต่นางไม่ได้ชักมือหนี กลับวางมืออีกข้างทับลงไปเบา ๆ “เจ้าเชื่อข้าเถิด ยามนี้นางรู้แล้วว่าท่านพ่อได้รับแต่งตั้งเป็นจิ้นกั๋วกง สิ่งที่นางต้องการย่อมไม่ใช่สิ่งใดนอกจากตำแหน่งฮูหยินของจิ้นกั๋วกงเท่านั้น”
“แต่ว่า… แต่ว่า…” แต่พวกท่านไม่มีวันมอบตำแหน่งนั้นให้นางน่ะสิ!
หลี่หรงหรงละล่ำละลักอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดประโยคหลังออกมา
ยามนี้ในใจนางสับสนวุ่นวายไปหมด ทั้งกังวลว่าหวังเฟิ่งจะทำอะไรวู่วาม และกังวลว่าหลี่เยว่หานจะบันดาลโทสะ ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาในรูปแบบใด หลี่หรงหรงก็ไม่อาจยอมรับได้ทั้งสิ้น
ฐานะของหลี่เยว่หานในยามนี้สูงส่งยิ่งนัก หากนางโกรธกริ้วขึ้นมา เพียงแค่ตั้งข้อหาเบา ๆ สักข้อแล้วสั่งโบยหวังเฟิ่งจนตายกลางถนนก็ย่อมทำได้ แม้หลี่หรงหรงจะรักความสบาย แต่ลึก ๆ นางก็ไม่อยากเห็นมารดาต้องตาย…
อย่างไรเสีย… นั่นก็คือแม่แท้ ๆ ของนาง…
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะพูดอะไร วางใจเถิด ข้าจะพยายามสงบสติอารมณ์ของหวังเฟิ่งไว้ให้ได้” หลี่เยว่หานตบหลังมือหลี่หรงหรงเบา ๆ “เมื่อทำให
