บทที่ 537 จารึกชื่อฮั่นหรงฟูเหรินไว้ในตำนาน
ภายใต้สายตาที่จ้องกดดันของเมิ่งฉีฮ่วน ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจำต้องจรดพู่กันเขียนราชโองการสองฉบับด้วยความไม่เต็มใจนัก
เนื้อความในราชโองการระบุว่า หลี่ต้าเฉิงซึ่งยามนี้เปลี่ยนชื่อเป็น หลี่เจี้ยนโบ บิดาของหลี่เยว่หาน ได้รับการแต่งตั้งเป็น พ่อค้าหลวงขั้นหนึ่ง พร้อมมอบบรรดาศักดิ์เป็นจิ้นกั๋วกง และจวนจิ้นกั๋วกงให้หนึ่งหลังพร้อมตบรางวัลเป็นแก้วแหวนเงินทองอีกจำนวนมาก
นอกจากนี้ยังทรงแต่งตั้งให้ตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลพ่อค้าหลวง อยู่ในสังกัดของจิ้นกั๋วกงหลี่เจี้ยนโบในฐานะข้าเก่าเต่าเลี้ยง พร้อมมอบจวนพ่อค้าหลวงและทรัพย์สินให้อีกส่วนหนึ่ง
เมิ่งฉีฮ่วนมองตามแผ่นหลังของขันทีหรูที่ประคองราชโองการเดินจากไปพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจยิ่ง
“เอาล่ะ เล่ามาได้แล้วว่าวิชาตากเกลือคืออะไร คนของข้าเคยเห็นพวกเจ้าขุดร่องน้ำไว้ตามชายหาด แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเจ้ากำลังทำสิ่งใดกันแน่” ฮ่องเต้เอ่ยถาม
“วิชาตากเกลือได้ผลผลิตไม่รวดเร็วเท่าการเคี่ยวน้ำโดยตรง แต่ให้ปริมาณที่สูงกว่ามากและใช้แรงงานน้อยลง หลังจากเริ่มเก็บเกี่ยวเกลือชุดแรกได้แล้ว วันต่อ ๆ ไปก็จะมีเกลือให้เก็บได้ทุกวันขอรับ”
พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หยิบพิมพ์เขียวอีกแผ่นออกมาวางบนโต๊ะทรงอักษรแล้วอธิบายต่อ “วิธีตากเกลือคือการสร้างนาเกลือไว้ริมทะเล อาศัยความลาดชันของหาดทรายขุดเป็นนาขั้นบันได รอให้ช่วงน้ำหลากหรือใช้กังหันน้ำวิดน้ำทะเลเข
