ายาคือผู้มีอัจฉริยภาพ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว…
เมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อสิบวันก่อนเขาตอบตกลงเรื่องกว้านซื้อเมล็ดผักให้นางนำไปทดลองสกัดน้ำมัน เดิมทีเขาคิดว่านางแค่จะลองทำดูเล่น ๆ แต่ใครจะคิดว่านางจะทำสำเร็จจริง ๆ?
หลี่เจี้ยนโบที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นทุกคนมัวแต่ถกเถียงกันแต่กลับไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาดูใกล้ ๆ เพราะติดเรื่องมารยาท จึงอาสาเป็นฝ่ายก้าวออกมาถือกระบวยไม้จากมือของหลี่เยว่หาน เขาโน้มตัวลงตักน้ำมันเมล็ดผักขึ้นมาแล้วเทกลับลงไปในถังจากที่สูงเพื่อให้ทุกคนเห็นได้ชัดเจน
คราวนี้ทุกคนต่างเห็นเต็มสองตา… มันคือน้ำมันจริง ๆ!
เมิ่งฉีฮ่วนตื่นเต้นจนแทบจะปัดโต๊ะทิ้ง เขาถลาเข้าไปหาหลี่เยว่หานในไม่กี่ก้าว แย่งกระบวยมาจากมือของหลี่เจี้ยนโบเพื่อพิจารณาน้ำมันอย่างละเอียด ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างยินดี
“พระชายาช่างเก่งกาจนัก! เจ้าสกัดน้ำมันออกมาจากเมล็ดผักได้จริง ๆ ด้วย! อีกทั้งน้ำมันนี้ไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย ถึงจะหอมไม่เท่ากับน้ำมันหมู แต่มันมีกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัว ไม่เลี่ยนเหมือนน้ำมันสัตว์ แต่กลับมีความหอมละมุน!”
ระหว่างที่พูด เมิ่งฉีฮ่วนก็ถือกระบวยน้ำมันเดินวนไปรอบโถงเพื่อให้ทุกคนได้เห็นกับตา
บางคนถึงขั้นใช้นิ้วแตะน้ำมันขึ้นมาลองชิมดู และก็เป็นจริงอย่างที่เมิ่งฉีฮ่วนว่าไว้ น้ำมันนี้ไม่มีกลิ่นคาวพุ่งเข้าจมูก แต่กลับให้กลิ่นหอมสดชื่นแทน ยิ่งทำให้ทุกคนต่างพากันยกย
