บทที่ 532 พ่อมาหาเจ้าแล้ว
เนิ่นนานเหลือเกิน… นานนับปีที่คนทั้งสองไม่ได้เห็นความคึกคักวุ่นวายเช่นนี้
ถังซีฟานยืนอยู่เคียงข้างจงเจิ้งอวี่ นางกุมมือที่มีข้อนิ้วชัดเจนของเขาไว้ เมื่อสัมผัสได้ว่ามือคู่นั้นสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น หัวใจของนางก็พลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
นางไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า ในช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา จงเจิ้งอวี่กับพี่ชายของนางต้องก้าวผ่านมันมาได้อย่างไร แต่ในยามที่เห็นคนทั้งสองยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กับที่เนิ่นนานเช่นนี้ ในใจของถังซีฟานก็บังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา
ยังดีที่นางกลับมาแล้ว ช่วงเวลาต่อจากนี้ นางจะเป็นคนคอยอยู่เคียงข้างพวกเขาเอง
“ท่านอ๋อง รถม้ามาถึงแล้วขอรับ” เฮ่อเจิ้งเทียนรับหน้าที่ติดต่อกับผู้คนในท่าเรือใต้ เขาจึงจัดการเตรียมรถม้าสำหรับคนทั้งคณะไว้ล่วงหน้า
และเป็นเพราะการรอรถม้านี่เอง ที่ทำให้จงเจิ้งอวี่และถังตงฝานมีเวลาค่อย ๆ จัดการกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนเอง
รถม้าสองคันถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการเดินทางหนึ่งวันเต็ม เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานใช้เป็นที่พักและที่ทำการก่อนหน้านี้
หลังจากสอบถามความเห็นของจงเจิ้งอวี่และถังตงฝานแล้ว พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่หยุดพักที่ท่าเรือใต้ แต่มุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางทันที
แน่นอนว่านี่เป็นผลงานของถังซีฟาน
หากไม่ใช่เพราะถังซีฟานคอยบอกเล่าข้อดีและโฆษณาชวนเชื่อไม่หยุดปากว่าแถวที่พักนั้นรุ่งเรืองเพียงใด
