ตอนแรกดูเหมือนชีวิตนางจะไปได้สวย แต่ภายหลังพ่อได้ยินมาว่า ชายแซ่หม่าคนนั้นชอบดื่มสุราและชอบทุบตีเมีย”
ระหว่างที่พูด หลี่เจี้ยนโบก็ลูบศีรษะของหลี่เยว่หานเบา ๆ “เลิกสะอึกสะอื้นได้แล้ว เจ้าเป็นแม่คนที่มีลูกถึงสองคนแล้วนะ เหตุใดจึงยังร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนเด็ก ๆ เช่นนี้”
หลี่เยว่หานสูดน้ำมูกอย่างไม่ยอมแพ้พลางเอ่ยว่า “ต่อให้ข้าเป็นแม่ของลูกยี่สิบคน ข้าก็ยังเป็นเด็กในสายตาท่านพ่อเสมอ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ไม่เพียงแต่หลี่เจี้ยนโบ แม้แต่เมิ่งฉีฮ่วนเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เจียงหมิงยิ่งได้ทีรีบเอ่ยกระเซ้า “พระชายา การจะมีลูกยี่สิบคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป นางอายจนหน้าแดงก่ำ นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
