หานลอบถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นทั้งสามเดินลับตาไป โชคดีที่แดนราชันไร้เทียมทานนี้มีกลไกที่ยอดเยี่ยมนัก สามารถมองเห็นภายนอกได้เพียงฝ่ายเดียว มิเช่นนั้นคงไม่รู้ว่าต้องซ่อนตัวอยู่ในนี้ถึงเมื่อไหร่
เมื่ออาวุโสทั้งสามพ้นเขตสวนดอกไม้ไปแล้ว หลี่เยว่หานก็สะบัดมืออีกครั้ง ถังซีฟานรู้สึกหน้ามืดไปครู่หนึ่ง พอรู้ตัวอีกทีทั้งคู่ก็กลับมายืนอยู่ในสวนดอกไม้ตามเดิม
“เจ้าจงไปทำหน้าที่ของตนเองตามปกติเสีย ข้าจะรีบไปรวมตัวกับสามีที่เรือนของเจ้า” หลี่เยว่หานกำชับถังซีฟาน “เจ้าวางใจเถิด คนของเราแอบสะกดรอยตามเจ้าสามคนนี้มาสองวันแล้ว”
ถังซีฟานพยักหน้ารับ “ตกลงเจ้าค่ะ จงเจิ้งอวี่บอกให้ข้าไปตามพี่ชายมาแช่น้ำพุหว่านอู้เซิงด้วยกัน ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
หลี่เยว่หานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “จริงด้วย ข้าเกือบลืมท่านแม่ทัพถังไปเสียสนิท เจ้าไปเถิด น้ำพุหว่านอู้เซิงข้ามีอยู่มากนัก ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก!”
ถังซีฟานอ้าปากคล้ายจะพูดสิ่งใด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา นางเพียงพยักหน้าให้หลี่เยว่หาน แล้วรีบเดินออกจากสวนดอกไม้ไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนหลี่เยว่หานก็รีบออกจากสวนและตรงกลับไปยังที่พักของตน นางแจ้งเรื่องที่เห็นและได้ยินทั้งหมดให้เมิ่งฉีฮ่วนฟังทันที
เมิ่งฉีฮ่วนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาสั่งให้เฮ่อเจิ้งเทียนสร้างสถานการณ์จำลองขึ้นเพื่อให้ดูเหมือนว่าเขากับหลี่เยว่หานยังคงอยู่ในห้อง จากนั้นเขาก็พานางลอบเร้นกายหลบเลี
