ผู้อื่นแล้ว เดิมทีควรจะลาจากโลกมนุษย์ไปตั้งนานแล้ว ทว่าใครจะคาดคิดว่าในช่วงบั้นปลายชีวิตจะยังได้เห็นถังซีฟานกลับมา
น่าเสียดาย…
ที่มันสายเกินไป…
สายเกินไปจริง ๆ …
ผู้เฒ่าทั้งสองที่อายุหลายร้อยปีต่างพยุงกันผ่านวันเวลาอันยาวนานมาได้ เดิมทีคิดว่าจนกว่าอายุขัยจะสิ้นสุดลงก็คงไม่มีวันได้พบถังซีฟานอีกแล้ว แต่กลับมาได้พบถังซีฟานตัวเป็น ๆ ในยามนี้
ถังตงฝานแหงนมองดวงดาวเต็มท้องฟ้า พลางยิ้มเยาะเย้ยตนเอง
บางทีสวรรค์คงกลั่นแกล้งกันกระมัง
….
วันรุ่งขึ้น
หลี่เยว่หานมาหาถังซีฟาน
นางยืนอยู่หน้าประตูบ้านแต่ไม่ได้เข้าไป
นางเห็นถังซีฟานกำลังป้อนโจ๊กให้จงเจิ้งอวี่อย่างทะนุถนอม แววตาและหัวคิ้วเต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดเยี่ยงดรุณีแรกรุ่น หลี่เยว่หานคิดในใจว่า วิถีไร้รักของถังซีฟานคงฝึกฝนไม่สำเร็จเป็นแน่ มิฉะนั้นเหตุใดนางจึงยังตัดรักไม่ขาดเช่นนี้…
ด้วยความคิดประหลาดเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงเบนสายตาไปที่ใบหน้าของจงเจิ้งอวี่ ปฐมฮ่องเต้แห่งแคว้นตงฮั่น แล้วลอบถอนหายใจ
การเป็นหุ่นเชิดมานานหลายร้อยปีทำให้ร่างกายของบุรุษผู้นี้เสื่อมโทรมถึงขีดสุด แม้จะยังพอมองออกว่าจงเจิ้งอวี่มีหน้าตาที่หล่อเหลาไม่เบา ทว่าก็ไม่อาจปิดบังกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ซ่านออกมาจากทั่วทั้งร่างได้
ถึงแม้ท่าทางของจงเจิ้งอวี่จะดูสง่างามและเหมาะสม แต่ก็ยังเห็นความแข็งทื่อในการเคลื่อนไหวอยู่ดี สิ่งนี้ทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกสลดใจยิ่งนัก
นางไม่รู้ว่
