งฝานจัดเตรียมไว้ให้
จงเจิ้งอวี่ในร่างหุ่นเชิดมนุษย์นั่งรอนางอยู่ในห้องแล้ว
ในปีก่อน ๆ จงเจิ้งอวี่มักจะปิดกั้นสติรับรู้ของตนเอง ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิตชีวา ทว่าเมื่อถังซีฟานกลับมา สติของเขาก็ถูกเปิดออกชั่วคราว ยามนี้เขามองดูเผิน ๆ จึงดูเหมือนคนปกติทั่วไป
เพียงแต่เขาไม่มีลมหายใจ ไม่มีความเจ็บปวด นอกจากรูปลักษณ์ที่ดูคล้ายคนเป็นแล้ว นอกนั้นก็หาได้ต่างจากคนตายไม่
“เสี่ยวซีกลับมาแล้วหรือ” เมื่อถังซีฟานเดินเข้ามา จงเจิ้งอวี่ที่กำลังรดน้ำดอกไม้ในสวนก็เอ่ยทัก “พี่ชายของเจ้าบอกว่า เจ้าชอบดอกไม้ที่สุด บนเกาะแห่งนี้จึงมีดอกไม้อยู่มากมาย ข้าเลยให้คนขุดมาปลูกไว้ที่นี่บ้าง เผื่อว่าเจ้าเห็นดอกไม้เหล่านี้แล้วจะยอมยิ้มให้ข้าสักครั้ง”