้น
นางไม่รู้ว่าตนเองจะมีอายุขัยยืนยาวเพียงใด จึงหวังเพียงว่าจะสามารถแก้ปัญหาด้วยวิธีที่มั่นคงและไม่บุ่มบ่ามจนเกินไป
“หนึ่งพันปี” ถังซีฟานแหงนหน้ามองฟ้า ขอบตาของนางเริ่มแดงระเรื่อ แต่นางก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลั่งน้ำตาออกมาต่อหน้าผู้อื่น
“หนึ่งพันปี…” แม้กระแสเวลาในแดนราชันไร้เทียมทานจะต่างจากภายนอก แต่เมื่อคำนวณดูแล้วย่อมกินเวลาเนิ่นนานนับหลายร้อยปี
หลี่เยว่หานรู้ดีว่านางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา แม้จะได้ครอบครองแดนราชันไร้เทียมทานและมีวาสนาครั้งใหญ่เพียงใด นางก็ไม่คิดว่าตนเองจะสามารถอยู่ยงได้นานหลายร้อยปีถึงเพียงนั้น
ถังตงฝานอาศัยพลังฝึกฝนกายาอันแก่กล้าคอยค้ำจุนอายุขัยเอาไว้ แต่ถังซีฟานในยามนี้ไร้ซึ่งตบะแก่กล้า นางย่อมไม่อาจอยู่ได้เกินอายุขัยของคนปกติทั่วไป
หรือว่า… จะมีเพียงวิธีเดียวจริง ๆ ?
“นี่ก็ดึกมากแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน เรื่องในวันนี้… ถือเสียว่าข้ามิได้เอ่ยถึงมันก็แล้วกัน” เมื่อเห็นสองสามีภรรยาต่างนิ่งเงียบ ถังซีฟานจึงลุกขึ้นขอตัวลากลับ
นางปรารถนาอยากให้จงเจิ้งอวี่มีชีวิตอยู่ต่อไป
ในอดีตเป็นจงเจิ้งอวี่ที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อช่วยนางออกมาจากแดนราชันไร้เทียมทาน มาบัดนี้จึงเป็นทีของนางบ้างที่จะต้องเสาะหาวิธีที่จะทำให้เขามีชีวิตรอด
บางที นี่อาจจะเป็นเหตุต้นผลกรรมที่เวียนมาบรรจบกัน
หลังจากกล่าวอำลาหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว ถังซีฟานก็เดินออกจากเรือนเล็ก กลับไปยังที่พักที่ถังต
