บทที่ 520 อย่าหวังเลยว่าจะได้ไป!
“เปิ่นหวังมิใช่คนไร้เหตุผล ขอเพียงเกาะถงเซิงยอมสยบเชื่อฟัง ข้าย่อมไม่ใช้กำลังรบกวนให้เป็นเรื่องใหญ่” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยออกมาเช่นนั้น
การก้าวหนึ่งย่างมองล่วงหน้าไปสามก้าว คือสิ่งที่เกาะถงเซิงเป็นผู้พร่ำสอนเขามา บัดนี้เขาจะนำวิชาเหล่านั้นกลับมาใช้กับเกาะถงเซิงบ้างก็ถือเป็นเรื่องสมควรแล้ว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เกาะถงเซิงลักพาตัวเด็กน้อยมามากมาย เด็กเหล่านั้นเดิมควรจะเป็นแก้วตาดวงใจที่บิดามารดาฟูมฟักรักใคร่ แต่กลับถูกโยนเข้าสู่โลกที่ผู้คนกัดกินกันเอง หากปรารถนาจะมีชีวิตรอด ก็ต้องรู้จักเข่นฆ่า หากปรารถนาจะแข็งแกร่ง ก็ต้องเรียนรู้อุบายเล่ห์เหลี่ยมไม่จบสิ้น
ชีวิตเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนเคยผ่านมาแล้ว
เดิมทีเขาไม่เคยคิดจะทำลายเกาะถงเซิง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมองว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
ทว่าเกาะถงเซิงกลับบังอาจจับตัว ถังซีฟาน ไป
แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะมิได้มีความรู้สึกดี ๆ ต่อถังซีฟานนัก แต่ในเมื่อหลี่เยว่หานเอ่ยปากว่าต้องช่วยคน เมิ่งฉีฮ่วนย่อมไม่มีวันปฏิเสธ
อีกทั้งด้วยความรู้จักเกาะถงเซิงเป็นอย่างดี เขารู้ว่าที่พวกนั้นจับตัวถังซีฟานไป ก็เพราะปรารถนาวิชาหุ่นเชิดของฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์ มีเยาวชนไม่รู้เท่าใดที่ควรจะได้ออกจากเกาะไปใช้ชีวิต แต่กลับต้องมาสังเวยชีพเพื่อวิชาหุ่นเชิดที่ว่านี้ เรื่องนี้เมิ่งฉีฮ่วนย่อมรู้แจ้งเห็นจริง
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นปรารถนาจะสร้างกองทัพหุ่นเชิดเพื่อใ
