ช้ยึดครองแคว้นเหลี่ยหลานและแคว้นเสวียนจิ้ง แต่ในสายตาของเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว การกระทำนี้มิต่างอะไรจากการเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา
*ทุกชีวิตไม่ควรถูกเซ่นสังเวยอย่างสูญเปล่าเพื่อสิ่งที่เรียกว่าการสร้างมหาอำนาจ* นี่คือสิ่งที่หลี่เยว่หานเป็นผู้สอนเขา
ดังนั้น ไม่ว่าจะเพื่อเด็ก ๆ บนเกาะที่ทนทุกข์มาแสนสาหัส หรือเพื่อถังซีฟาน เกาะถงเซิงแห่งนี้ เมิ่งฉีฮ่วนย่อมไม่มีวันปล่อยไว้แน่นอน
“ยามนี้เจ้าเติบโตมาได้ถึงระดับนี้ ในฐานะอาจารย์ ข้าก็นับว่าภาคภูมิใจนัก” ผู้อาวุโสห้าทอดถอนใจ “แต่เจ้ากลับนำวิชาที่เรียนรู้มาจากเกาะถงเซิงมาใช้จัดการกับเกาะถงเซิงเสียเอง เช่นนี้มิเป็นการเนรคุณหรอกหรือ?!”
“ท่านล้อเล่นแล้ว เกาะถงเซิงมีบุญคุณอันใดต่อเปิ่นหวังกัน” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเรียบ ๆ “ข้าบอกไปแล้วว่า ต่อให้ยามนั้นศึกชิงบัลลังก์จะดุเดือดเพียงใด แต่เรื่องที่ข้าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เกาะถงเซิงกลับปิดบังเอาไว้เสียมิดชิด หากข้ามิได้ใช้หนทางของตนเองสืบหาความจริง ป่านนี้ข้าก็คงยังถูกพวกท่านหลอกให้มืดบอดอยู่”
“องค์จักรพรรดิไม่มีทางปล่อยให้เจ้าครอบครองเกาะถงเซิงเพียงผู้เดียวแน่” ผู้อาวุโสห้าเริ่มสงบสติอารมณ์ลงและมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยสายตาจริงจัง “ยามที่เจ้าบุกเดี่ยวไปยังเมืองเทียนซิงอู่เหอในตอนนั้น เกาะถงเซิงเป็นฝ่ายปกปิดเรื่องนี้ไว้ให้ แต่ยามนี้เจ้ากลับนำทัพมาบุกเกาะ ข่าวนี้ย่อมส่งถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าคอยดูเถิด ต่อให้ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นต้
