ล้ากล้ำกราย หรือหากหลงเข้าไปก็มักจะไม่ได้กลับออกมา
บัดนี้ค่ายกลที่คุ้มครองเกาะมานานนับร้อยปีกลับสลายสิ้นไป ทำให้เหล่าผู้อาวุโสรวมถึงเจ้าเกาะต่างตกตะลึงและไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง
“สรรพสิ่งในโลกล้วนเชื่อมโยงกัน ต้องขอบคุณอาจารย์ที่พร่ำสอนวิชาค่ายกลให้ข้าในยามนั้น มิเช่นนั้นข้าคงไม่สามารถหาจุดยุทธศาสตร์หลักของค่ายกลสมุทรได้รวดเร็วเพียงนี้”
“เป็นไปไม่ได้! ค่ายกลสมุทรคือสมบัติล้ำค่าที่ปฐมกษัตริย์ทิ้งไว้ ต่อให้เจ้าหาจุดยุทธศาสตร์หลักเจอ เจ้าก็ไม่มีทางต้านทานแรงปะทะจากการทำลายค่ายกลได้เด็ดขาด!” ผู้อาวุโสห้ายังคงไม่เชื่อ “นอกจากว่า… เจ้าจะล่วงรู้วิถีแห่งการบำเพ็ญ และมีพลังแห่งจิตสัมผัส!”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘จิตสัมผัส’ รูม่านตาของเมิ่งฉีฮ่วนก็หดเกร็งลงทันที “ผู้อาวุโสทราบก็ดีแล้ว” เขาคิดว่าพลังจิตสัมผัสของหลี่เยว่หานไม่มีใครล่วงรู้ แต่ดูเหมือนเขาจะคาดการณ์ผิดไป
หรือว่าจะเป็นเพราะถังซีฟาน?
“เจ้า… เจ้าบำเพ็ญจนมีพลังจิตสัมผัสได้จริง ๆ หรือ?!” ผู้อาวุโสห้าตกใจจนลุกพรวดขึ้น “เจ้าบอกวิธีบำเพ็ญให้ข้าได้หรือไม่? เอาอย่างนี้ ขอเพียงเจ้าบอกเคล็ดลับการฝึกพลังจิตสัมผัสให้ ข้าจะกลับไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเกาะมิให้เป็นศัตรูกับเจ้า ต่อให้เจ้าต้องการยึดครองเกาะถงเซิงก็ย่อมเป็นไปได้!”
“ผู้อาวุโสช่างคิดการณ์ไกลนัก” เมิ่งฉีฮ่วนมองผู้อาวุโสที่กำลังตื่นเต้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เคล็ดวิชาการฝึกจิตสัมผัสก็คือเคล็ดวิชาการ
