้อาวุโสห้าก็สูดลมหายใจลึกด้วยความตระหนก “เจ้าหมายความว่า คนบนเรือของเจ้าคือคนจากสิบสองถ้ำแห่งหนานเจียงอย่างนั้นหรือ?”
“อืม… มีผู้ปกครองถ้ำติดมาด้วยคนหนึ่ง” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยอย่างเปิดเผย แต่นั่นกลับทำให้ผู้อาวุโสห้าสั่นสะท้าน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนหนานเจียงนั้นรับมือยากเพียงใด?! วิชากู่ของพวกนั้นพลิกแพลงจนยากจะหยั่งถึง แม้แต่เกาะถงเซิงยังไม่กล้าผูกพยาบาทด้วยง่าย ๆ แต่เจ้า… เจ้ากลับ…”
“เปิ่นหวังย่อมมีวิธีจัดการพวกนั้น” เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มบาง “ขอเพียงเป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาจะทำ ไม่ว่าจะเป็นเกาะถงเซิง แคว้นตงฮั่น หรือแม้แต่สิบสองถ้ำแห่งหนานเจียงที่พวกท่านมองว่าลึกลับอันตราย ก็ไม่อาจขวางทางข้าได้”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่มีทางยอมเปิดเผยเรื่องของหลี่เยว่หานออกมาง่าย ๆ สำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนี้เขารู้เพียงคนเดียวก็พอ การให้หลี่เยว่หานต้องมาปรากฏตัวท่ามกลางอันตรายนับเป็นความเสี่ยงที่ใหญ่หลวงเกินไป
คำพูดนี้แม้จะฟังดูโอหัง แต่ผู้อาวุโสห้ารู้ซึ้งถึงความสามารถของเมิ่งฉีฮ่วนดี จึงมิกล้าที่จะไม่เชื่อ
“บัดนี้เจ้าบรรลุถึงขั้นนี้แล้ว ในฐานะอาจารย์ข้าย่อมยินดี แม้ว่าเจ้าจะหันคมดาบมาปลิดชีพข้า ข้าก็ยังรู้สึกภูมิใจในตัวเจ้า” ผู้อาวุโสห้าเอ่ยชมจากใจจริง
“จริงด้วย… เจ้าทำลายค่ายกลสมุทรได้อย่างไร?”
ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เกาะถงเซิงตั้งมั่นอยู่ได้โดยไม่มีใครมารบกวน ก็เพราะมีค่ายกลสมุทรคอยปกป้อง เหล่านักเดินเรือทั่วไปย่อมมิก
