องไม่เห็นเมิ่งฉีฮ่วน แต่ในใจก็ไม่ได้ร้อนรน นางรีบตรวจสอบห้วงจิตของตนเอง และต้องประหลาดใจที่พบว่าห้วงจิตกว้างขวางขึ้นจากเดิมกว่าเท่าตัว พลังสมาธิกล้าแข็งและเปี่ยมล้นยิ่งกว่าตอนอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานเสียอีก ทำให้นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง
นางแผ่พลังจิตสำรวจรอบข้างอย่างเงียบเชียบ เมื่อแน่ใจว่ายามนี้ไม่ใช่ภาพมายาแล้ว จึงรีบลุกจากเตียง สวมรองเท้า คลุมเสื้อผ้า และผลักประตูห้องออกไป
“พระชายา!” ทหารที่เฝ้าหน้าห้องเมื่อเห็นหลี่เยว่หานตื่นขึ้นก็มีสีหน้าดีใจทันที เขารีบทำความเคารพแล้วเอ่ยว่า “พระชายาโปรดพักผ่อนในห้องก่อนเถิดขอรับ ท่านอ๋องสั่งไว้ว่าหากท่านตื่นให้รีบไปแจ้ง ท่านอ๋องจะมาหาท่านเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!”
พูดจบ ทหารนายนั้นก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่รอให้หลี่เยว่หานได้ขานรับ
หลี่เยว่หานมองตามด้วยความฉงนใจ
แม้ว่านางจะมีฐานะเป็นถึงพระชายาผู้สูงศักดิ์ แต่นางก็สัมผัสได้เสมอว่าเหล่าทหารต่างมีข้อกังขาที่เมิ่งฉีฮ่วนพานางมาร่วมภารกิจที่เกาะถงเซิงในครั้งนี้ เพียงแต่ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์พวกเขาจึงไม่กล้าเอ่ยปาก ตลอดเวลาที่เดินทางจากท่าเรือฝั่งใต้มายังละแวกเกาะถงเซิง นางพอจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของทุกคนได้
อีกทั้งด้วยค่านิยมที่บุรุษเป็นใหญ่ แม้เหล่าทหารจะรักษากิริยามารยาทครบถ้วน แต่นางก็ยังรู้สึกได้ถึงความเมินเฉยที่แฝงอยู่ลึก ๆ
ทว่าในยามนี้ ท่าทางของทหารที่เฝ้าประตูห้องกลับเปี่ยมไปด้วยความเคารพยกย่องอย่
