บทที่ 516 ค่ายกลสมุทรจอมเจ้าเล่ห์
หลังจากหลี่เยว่หานสังเกตเห็นทัศนวิสัยภายนอกเรือเล็ก นางก็รีบถอนพลังจิตกลับมาทันที
นางไม่กล้าเสี่ยง
แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ ค่ายกลสมุทรล่วงรู้แล้วว่านางมีพลังจิตเป็นอาวุธ ทั้งยังมองทะลุตัวตนที่แท้จริงของนาง จึงได้สร้างภาพลวงตาต่าง ๆ นานามาเพื่อสะกดนางโดยเฉพาะ และคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องหาทางรับมือกับพลังจิตของนางด้วยเช่นกัน
อย่างเช่นในยามที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ค่ายกลสมุทร พลังจิตของหลี่เยว่หานได้ห่อหุ้มเรือลำน้อยเอาไว้ทั้งลำ ค่ายกลจึงทำได้เพียงตัดขาดการติดต่อระหว่างนางกับเมิ่งฉีฮ่วน แต่ไม่อาจสร้างภาพมายาขึ้นมาได้ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หลี่เยว่หานถอนพลังจิตกลับ ภาพมายาก็พลันปรากฏขึ้นทันตา
เมื่อคิดได้เช่นนี้ แผ่นหลังของหลี่เยว่หานพลันเย็นวาบ นางซัดพลังจิตออกไปอย่างไร้ความลังเล เงาดำร่างหนึ่งกระเด็นตกจากเรือเล็ก เสียง ‘ตูม’ ดังสนั่นพร้อมกับร่างที่จมลงสู่ก้นทะเล
หลี่เยว่หานไม่ลังเลอีกต่อไป ในเมื่อพลังจิตของนางสัมผัสกับค่ายกลสมุทรไปแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีก การปกปิดไปโดยเปล่าประโยชน์มีแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้นางและเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลย
ขณะที่พลังจิตแผ่ปกคลุมเรือเล็กอีกครั้ง หลี่เยว่หานรู้สึกว่าอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างประหลาดจนนางต้องห่อไหล่ด้วยความหนาวสั่น
เมื่อหันไปมอง ม่านหมอกบนเรือได้จางหายไปมากแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนนั่งอยู่ข้างกาย
