หลับตาสนิท ทว่าบนหน้าผากกลับเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
เห็นดังนั้นหลี่เยว่หานจึงรีบกระชับมือซ้ายให้แน่นขึ้น แต่นางยังไม่กล้าส่งเสียงเรียก
คล้ายกับสัมผัสได้ถึงการเรียกขานจากนาง ขนตาของเมิ่งฉีฮ่วนสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
หลี่เยว่หานชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร หรือว่าเขาจะติดอยู่ในภาพมายาของสมรภูมิรบอีกแล้ว?
เมิ่งฉีฮ่วนที่เริ่มได้สติ ก้มลงมองมือที่กุมกันไว้แน่นระหว่างเขากับหลี่เยว่หานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
หลี่เยว่หานขยับแขนซ้ายหวังจะให้เขาหันมามองนาง
ทว่าเพียงแค่ขยับแขน เมิ่งฉีฮ่วนพลันมีแววตาดุร้าย เขาเงื้อไม้พายขึ้นขบฟันแน่นหมายจะฟาดลงบนแขนของตนเอง!
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เยว่หานตกใจแทบสิ้นสติ นางโถมตัวเข้าหาเมิ่งฉีฮ่วนโดยไม่สนสิ่งใดเพื่อขวางไม้พายเอาไว้
ไม้พายกระแทกลงบนแผ่นหลังของหลี่เยว่หานอย่างแรงจนนางรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก แต่นางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเมิ่งฉีฮ่วน กลับใช้มือขวาที่ยังว่างอยู่โอบกอดลำคอของเขาไว้แน่น
แม้ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมา แต่การกระทำนั้นกลับหนักแน่นและมั่นคงยิ่งนัก
หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนฟาดไม้พายลงบนหลังของหลี่เยว่หาน ไม้พายก็ร่วงหลุดจากมือ แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
หลี่เยว่หานยังคงกอดคอเมิ่งฉีฮ่วนไว้แน่น มือซ้ายบีบมือเขาอย่างแรง พยายามช่วยให้เขาหลุดพ้นจากภาพมายา
เนิ่นนานผ่านไป ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดของเมิ่งฉีฮ่ว
