ทรได้อย่างไร!
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามาชิงร่างข้าไป ยามนี้พระชายาฉีอ๋องก็คือข้า! พี่เมิ่งจะต้องช่วยข้าและครองคู่กับข้า! ถ้าไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่ต้องตาย! ไม่ต้องตาย!” เสียงนั้นเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นนางยังนิ่งเฉย
หลี่เยว่หานขมวดคิ้วแน่น ยังคงไม่ปริปากพูด แต่นางกลับแอบส่งพลังจิตออกไปสำรวจ ทันใดนั้นหัวใจของนางก็พลันบีบรัดจนชาวาบไปทั้งตัว
ภาพที่ปรากฏ…
เบื้องหน้าของนางปรากฏม่านน้ำขนาดใหญ่ที่ฉายภาพราวกับแผ่นฟิล์มในโรงภาพยนตร์
นางเห็นภาพหวังเฟิ่งแอบวางยาในอาหารให้เจ้าของร่างเดิมกิน จนเจ้าของร่างเดิมเกิดอาการช็อกเพราะฤทธิ์ยาที่รุนแรงเกินไป หวังเฟิ่งเข้าใจผิดว่านางตายแล้ว จึงรอจนดึกสงัดแบกร่างของนางออกจากห้อง ลากไปจนถึงริมสระน้ำ หลังพักเหนื่อยจนหายหอบ หวังเฟิ่งก็เอาเชือกมามัดหินก้อนหนึ่งผูกเข้าที่เอวของเจ้าของร่างเดิมอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ลากขาทั้งสองข้างแล้วโยนนางลงไปในสระน้ำ
ในจังหวะที่หวังเฟิ่งลากร่างไปนั้น ดวงตาของเจ้าของร่างเดิมเริ่มปรือเปิดขึ้นเล็กน้อย ทว่าด้วยฤทธิ์ยาที่มึนเมาทำให้นางสับสนจนไม่อาจรู้ได้ว่าตนเองอยู่ที่ใด ก่อนจะถูกทิ้งดิ่งลงสู่ก้นสระ
หลังโยนร่างนั้นลงไปแล้ว หวังเฟิ่งที่กำลังเสียขวัญก็รีบวิ่งหนีกลับบ้านไปโดยไม่หันมามองอีก
ฝ่ายเจ้าของร่างเดิม แม้สติจะพร่าเลือนด้วยฤทธิ์ยา แต่เมื่อสัมผัสกับความเย็นเยียบของน้ำที่บาดลึกถึงกระดูก นางก็เริ่มได้สติคืนมาบ้างและพยายามดิ้นรนสุดช
