บทที่ 512 ข้าจะไปทำลายค่ายกล!
หลี่ต้าเฉิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าอับอายและโกรธเคืองทันที “ถ้าลูกไม่พูดพ่อก็เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย ลูกนี่ก็นะ ทั้งที่รู้ว่าพ่อแพ้แอลกอฮอล์แต่ก็ยังจะส่งเหล้าให้พ่อดื่มอีก!”
หลี่เยว่หานรู้สึกปวดใจอย่างแสนสาหัส ทว่าใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “แกไม่ใช่พ่อของฉัน ทำไมฉันจะให้แกดื่มไม่ได้? ก็แค่สิ่งที่จำแลงแปลงกายออกมาจากภาพลวงตา คิดจริง ๆ เหรอว่าตนเองจะตบตาฉันได้แนบเนียนถึงเพียงนี้?”
ไม่รอให้ภาพลวงตาตรงหน้าได้ทันปริปาก หลี่เยว่หานก็เอ่ยคำพูดตัดรอนอย่างไร้เยื่อใย “พ่อของฉันผมเริ่มขาวโพลนตั้งแต่ตอนอายุราวสี่สิบห้าปี แต่แกดูสิ ผมของแกดำขลับเป็นเงางาม อีกทั้งพ่อรู้ดีว่าฉันไม่ชอบกินเนื้อวัว แต่ท่านกลับเตรียมเนื้อวัวไว้มากมายขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังทำเนื้อต้มมะเขือเทศอีก
ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของฉันเลิกเข้าครัวมานานแล้ว ถึงแม้ฉันจะกลับบ้านแล้วเขาดีใจมากเพียงใด อย่างมากเขาก็แค่สั่งให้คนอื่นเตรียมอาหารเพิ่มอีกไม่กี่อย่างเท่านั้น แล้วอีกอย่าง…
ร้านเครื่องจักรกลเกษตรมีไว้ขายเครื่องจักร ไม่เคยขายผักหรือผลไม้ และสุดท้าย เครื่องคั้นน้ำผลไม้ที่บ้านฉันไม่เคยตั้งอยู่ในห้องครัว!”
หลี่เยว่หานเอ่ยไล่เรียงจุดบอดของภาพลวงตาออกมาทีละคำอย่างชัดเจน ไม่นานนักภาพลวงตาก็ไม่อาจคงสภาพอยู่ได้อีกต่อไป
ยามที่มองดูหลี่ต้าเฉิงค่อย ๆ สลายหายไปต่อหน้าต่อตา จะบอ
