บทที่ 511 ร้านเครื่องจักรกลเกษตรมีผักผลไม้ขายด้วยรึ?
เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่ต้าเฉิงกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร หลี่เยว่หานมองแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคยในห้องครัวแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว “พ่อ… ฉันกลับมาแล้ว”
ได้ยินเสียงเรียก หลี่ต้าเฉิงที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาก็หันกลับมา ทันทีที่เห็นหลี่เยว่หาน ใบหน้าของเขาก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม “กลับมาแล้วเหรอ อีกเดี๋ยวก็จะได้กินข้าวแล้ว ถ้าหิวก็กินผลไม้รองท้องไปก่อน แต่อย่ากินเยอะนะ วันนี้พ่อทำเนื้อต้มมะเขือเทศของโปรดลูก เดี๋ยวเรามาลวกเนื้อกินกัน!”
รูปร่างหน้าตาของหลี่ต้าเฉิงเหมือนกับในยุคโบราณไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ากลับไร้ซึ่งความอวดดีอย่างหลี่ต้าเฉิงแห่งหมู่บ้านเฮยถู่ ยามที่เผชิญหน้ากับหลี่เยว่หาน เขามีเพียงรอยยิ้มและความห่วงใยที่มาจากใจจริงเท่านั้น
แม้จะรู้ดีว่านี่คือภาพลวงตา แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพ่อเช่นนี้ ในใจของหลี่เยว่หานก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดความโหยหาขึ้นมาเล็กน้อย
หลังจากขานรับ หลี่เยว่หานก็เปลี่ยนรองเท้าแล้วไปนั่งที่โซฟา นางหยิบแอปเปิลขึ้นมาลูกหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ทว่าในขณะที่กำลังจะกิน ในใจพลันฉุกนึกถึงคำพูดที่เมิ่งฉีฮ่วนเคยบอกกับนางว่า ของพวกนี้ในอำเภอหย่งอันนั้นราคาแพงยิ่งนัก
ราวกับมีบางอย่างดลใจ หลี่เยว่หานหยิบมีดปอกผลไม้มาหั่นแอปเปิลออกเป็นสี่ส่วน จากนั้นก็เปิดตู้เย็นในห้องนั่งเล่นแล้วตะโกนถามหลี่ต้าเฉิงที่ยังยุ่งอยู่ในครัว “พ่อคะ เ
