บทที่ 510 จุดบอดของภาพลวงตา
“พ่อ…” หลี่เยว่หานพึมพำออกมาเบา ๆ
เพียงสิ้นคำพูดนี้ หลี่เยว่หานพลันรู้สึกได้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างมือซ้ายของนางกับเมิ่งฉีฮ่วนได้มลายหายไปสิ้น
ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ประตูบ้านก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพังเข้ามา หลี่เยว่หานเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาในตอนนี้เองว่า มีดปอกผลไม้ที่เดิมทีปักอยู่บนหน้าอกของหลี่ต้าเฉิง บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่ในมือนางเสียแล้ว ส่วนหวังเฟิ่งที่เดิมทีเป็นคนพลั้งมือฆ่า กลับไปหลบอยู่ข้างหลังกลุ่มเจ้าหน้าที่ ตัวสั่นเทาพลางชี้นิ้วมาที่นางด้วยความหวาดกลัว
“คุณตำรวจคะ นังคนนี้แหละค่ะ! ตอนฉันออกจากบ้านไป ฉันได้ยินมันประกาศว่าจะฆ่าสามีฉัน เพียงเพราะมันอยากจะหนีไปกับชู้รัก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานพลันได้สติกลับมาทันที ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง!
ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด ในยามที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจมือ นางกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของโลหะได้อย่างชัดเจนยิ่งนัก
“พ่อของเด็กคนนี้กับฉันสู้อุตส่าห์ส่งเสียให้มันได้เรียนจนจบมหาวิทยาลัย พอมันเรียนจบก็หนีไปอยู่ต่างประเทศโดยไม่บอกกล่าวสักคำ ไม่กี่วันก่อนพ่อมันสุขภาพไม่ดี พอมันกลับมาถึงบ้านวันแรกก็ไปนอนค้างอ้างแรมกับคนอื่นจนเขาตามมาหาถึงที่บ้าน แต่มันก็ไม่ยอมรับ
มิหนำซ้ำยังชวนพวกเราทะเลาะวิวาททุกวี่วัน ถึงฉันจะเป็นแม่เลี้ยงที่ไม่ได้ดีเลิศอะไร แต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งเด็กคนนี้เลย ใครจะไปคิดว่ามันจะกล้าลงม
