ได้กลับไปแก้ตัวอีกรึ?”
“ในบ้านมีกล้องวงจรปิด แค่ไปเปิดดูผลลัพธ์ก็จะรู้เองว่าเจ้าเป็นคนพลั้งมือฆ่าคน ข้านอนหลับอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงถึงได้เดินออกมา หากเจ้าบอกว่าข้าไม่ได้ฆ่า เช่นนั้นเราก็มาตรวจสอบกล้องวงจรปิดกัน!” น้ำเสียงของหลี่เยว่หานเริ่มดุดันขึ้นและกดดันอีกฝ่ายอย่างหนัก
ในระหว่างที่พูด นางเหลือบมองกระจกเงาด้านเดียว ภาพสะท้อนของตัวนางเริ่มบิดเบี้ยวเลือนลางจนดูไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี และมองไม่ออกแม้กระทั่งเค้าโครงหน้า
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานพูดถึงกล้องวงจรปิด หวังเฟิ่งในภาพลวงตาก็ยังมีท่าทีลำพองใจ “ข้าลบมันทิ้งไปนานแล้ว! ยามนี้ข้าบอกว่าเจ้าฆ่าคน เจ้าก็ต้องเป็นคนฆ่า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ยิ้มบาง ๆ พลางมองไปยังกระจกเงาด้านเดียวแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าที่อยู่ข้างนอกได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม คนไม่ได้ถูกข้าฆ่า แต่เป็นเพราะหวังเฟิ่งพาชู้เข้ามาในบ้านแล้วข้าจับได้ ในระหว่างที่โต้เถียงกันนางตั้งใจจะใช้มีดแทงข้า แต่กลับแทงผิดคน นางเลยป้ายความผิดมาให้ข้า มิหนำซ้ำยังลบหลักฐานในกล้องวงจรปิดทิ้งอีก! พวกเจ้าที่สถานีตำรวจมีความสามารถมากมาย ย่อมต้องกู้คืนภาพจากกล้องวงจรปิดได้อย่างแน่นอน!”
ด้วยคำพูดของหลี่เยว่หาน ผู้ตายจึงเปลี่ยนจากหลี่ต้าเฉิงผู้เป็นพ่อ กลายเป็นชายชู้ที่หวังเฟิ่งลักลอบพาเข้าบ้านมาแทน สถานการณ์ในตอนนี้จึงเริ่มน่าสนุกขึ้นมาแล้ว
หลี่เยว่หานเริ่มสังเกตเห็นว่า จิตสำนึกของนาง
