ยว่หานก็ขมวดคิ้วมุ่น
ครั้งแรกที่นางติดอยู่ในภาพลวงตา หลิงซีและมู่ชวนปรากฏตัวออกมาสลับกันเพื่อให้นางรับของจากมือพวกเขา
ทว่าภาพลวงตาในครั้งนี้ดูเหมือนจะเหนือชั้นกว่าครั้งก่อนมาก นางเพียงแค่พึมพำคำว่า “พ่อ” ออกมาคำเดียว ภาพลวงตาก็เหวี่ยงนางเข้ามาในเหตุการณ์ตอนที่หลี่ต้าเฉิงเสียชีวิตทันที
แต่ภาพลวงตาในครั้งนี้มีจุดบอดที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก นั่นคือทุกคนล้วนไม่มีชื่อ!
ยามที่หวังเฟิ่งพาเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาในบ้าน คำที่นางใช้เรียกขานล้วนมีแต่ ‘พ่อของเด็ก’ ‘ลูก’ หรือไม่ก็ ‘แม่เลี้ยงอย่างฉัน’ และเมื่อครู่ตอนที่ตำรวจหญิงถามชื่อนาง พอหลี่เยว่หานบอกชื่อและอายุของหวังเฟิ่งไป รูปลักษณ์ของนางก็เปลี่ยนเป็นหวังเฟิ่งทันที อีกทั้งตำรวจหญิงยังเรียกหลี่ต้าเฉิงว่า ‘สามีของเจ้า’ แทนที่จะเรียกว่า ‘ผู้ตายหลี่ต้าเฉิง’
นี่แสดงว่า จุดตายของค่ายกลนี้อยู่ที่ ‘ชื่อ’ ใช่หรือไม่?
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานก็ตั้งสติให้มั่น ก่อนจะมองไปยังตำรวจหญิงแล้วกล่าวว่า “หวังเฟิ่ง เจ้าเลิกเสแสร้งที่นี่ได้แล้ว คนคนนั้นข้าเป็นคนฆ่าจริงหรือไม่ เจ้าเองก็รู้ดีแก่ใจยิ่งกว่าใครมิใช่หรือ?”
สิ้นคำพูดของนาง ตำรวจหญิงฝั่งตรงข้ามพลันชะงักไป ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของนางกลับกลายเป็นใบหน้าของหวังเฟิ่งไปเสียแล้ว น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็แหลมเล็กบาดหู “ใช่แล้ว คนไม่ได้ถูกเจ้าฆ่า แต่ในเมื่อเข้ามาถึงที่นี่แล้ว เจ้าคิดว่าเจ้ายังมีโอกาส
