มันช่างเหมือนกับในภาพยนตร์ไม่มีผิดเพี้ยน แม้แต่กระจกเงาด้านเดียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหมือนกัน
คนข้างนอกมองเห็นข้างใน แต่คนข้างในมองไม่เห็นข้างนอก
หลี่เยว่หานรู้สึกปวดขมับขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อเห็นนางไม่ยอมพูดจา เจ้าหน้าที่หญิงคนนั้นก็ยังคงมีความอดทน นางทวนคำถามอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น “ชื่อ อายุ เพศ!”
หลี่เยว่หานฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเอ่ยปาก “ฉันชื่อหวังเฟิ่ง ปีนี้อายุสี่สิบสองปี เป็นเพศหญิง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตำรวจหญิงก็แค่นหัวเราะสองคราวแล้วจรดปากกาบันทึกข้อมูล
หลี่เยว่หานเห็นดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองภาพสะท้อนในกระจกเงาด้านเดียวทันที
เป็นอย่างที่คิด เมื่อครู่ภาพสะท้อนยังคงเป็นใบหน้าของนางอยู่เลย ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นใบหน้าของนังผู้หญิงแก่ที่ชื่อหวังเฟิ่งคนนั้นไปเสียแล้ว
“ทำไมถึงฆ่าคน!” ตำรวจหญิงบันทึกเสร็จก็ถามต่อ
“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ” แม้จะยังไม่รู้ว่าควรทำลายภาพลวงตานี้อย่างไร แต่ในเมื่อยามนี้นางกลายเป็นหวังเฟิ่งไปแล้ว นี่ก็น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ อีกทั้งยามที่นางอยู่ระหว่างความเป็นความตายในตอนนั้น นางก็เห็นแล้วว่าหวังเฟิ่งไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าหลี่ต้าเฉิงจริง ๆ ดังนั้นหากพูดเช่นนี้ย่อมไม่ผิดพลาดแน่
“ไม่ได้ตั้งใจ? หรือจะบอกว่าเขาตั้งใจตายเอง?” ตำรวจหญิงแค่นยิ้มเย็น “ถึงเขาจะเป็นสามีใหม่ของคุณ แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับคุณเลยไม่ใช่หรือ!”
ได้ยินดังนั้น หลี่เ
