นหลี่เยว่หานสิ้นหวังกับครอบครัวนี้โดยสมบูรณ์ นางหิ้วกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียวหนีไปอยู่ต่างประเทศ และการติดต่อกับทางบ้านก็ค่อย ๆ ลดน้อยถอยลง
ภาพในอดีตราวกับแผ่นฟิล์มที่ฉายซ้ำผ่านตาของหลี่เยว่หาน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่การทะเลาะวิวาทครั้งสุดท้ายระหว่างหลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิ่ง ภาพของหลี่ต้าเฉิงที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ที่หน้าอกมีมีดปอกผลไม้ปักอยู่ ดวงตาเบิกกว้างคล้ายตายตาไม่หลับ หลี่เยว่หานรู้สึกราวกับว่าหัวใจของนางถูกมีดเล่มนั้นทิ่มแทงลงมาด้วยเช่นกัน
มันทั้งอ้างว้าง ทั้งเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีดเป็นแผลแล้วโรยด้วยเกลือซ้ำ… ช่างแสนสาหัสนัก…
