บทที่ 508 ภาพลวงตาแห่งค่ายกลสมุทร
ยามที่เขาหันไปมอง หลี่เยว่หานที่เคยส่งยิ้มให้ละไมอยู่ข้างกายกลับค่อย ๆ เน่าเปื่อยและกลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลนต่อหน้าต่อตา ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่กล้าปล่อยมือจากโครงกระดูกแห้งกรังนั้น
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า แม้มือของหลี่เยว่หานในสายตาเขาจะกลายเป็นกระดูกไปแล้ว แต่สัมผัสในมือนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
“ถึงใจกลางค่ายกลสมุทรแล้ว ทุกคนจงระวังตัวให้ดี!” เขาคือแม่ทัพใหญ่ ในยามนี้ย่อมไม่อาจแสดงความกระวนกระวายออกมาให้เห็น มิเช่นนั้นเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาจะยิ่งเสียขวัญ
แม้ว่าในยามนี้ สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเขาจะมีเพียงกองซากศพและโครงกระดูกขาวโพลนดาษดื่นก็ตาม
แม้แต่กัปตันเรือที่กำลังถือท้ายเรืออยู่ ก็กลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลนไปแล้วเช่นกัน แต่เขากลับไม่มีท่าทีตระหนกแม้เพียงนิด
ทว่าหากเทียบกับความสุขุมของเขาแล้ว ทางด้านหลี่เยว่หานกลับดูจะลนลานกว่ามาก
นางตกอยู่ในม่านหมอกหนาทึบ รอบกายมองไม่เห็นผู้ใดเลย หากไม่ใช่เพราะสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่คุ้นเคยในมือ นางคงจะกรีดร้องออกมาแล้ว แต่นางจำคำที่เมิ่งฉีฮ่วนเคยบอกไว้ได้อย่างแม่นยำว่า…
ทุกอย่างล้วนเป็นภาพลวงตา จงอย่าตื่นตระหนก และที่สำคัญคือห้ามส่งเสียงร้อง มิเช่นนั้นจะยิ่งถูกค่ายกลสมุทรครอบงำจิตใจได้ง่ายขึ้น
หลี่เยว่หานแตกต่างจากเมิ่งฉีฮ่วน นางเพียงกะพริบตาแค่ครั้งเดียว ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
นา
