บทที่ 507 มือของเจ้าต้องสะอาดบริสุทธิ์
“คนเหล่านี้จะจัดการอย่างไร” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถามหลี่เยว่หานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
สำหรับหนอนกู่นั้น เขาอาจจะใช้ถุงหอมขับพิษเพื่อปกป้องตนเองได้ แต่เขากลับไม่มีวิธีที่มีประสิทธิภาพในการควบคุมคนเหล่านี้ ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้พวกเขายังอยู่กลางทะเลลึก ว่ากันว่าคนจากหนานเจียงนั้นลงมือโหดเหี้ยมอำมหิต หากไม่ระวังแม้เพียงนิด ก็อาจถูกพวกมันลากไปตายตกตามกันได้
ตัวเมิ่งฉีฮ่วนเองนั้นไม่ได้กังวลเท่าใดนัก เขาเป็นห่วงก็แต่หลี่เยว่หาน รวมถึงกัปตันเรือและบรรดาพี่น้องทหารที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องเรือ
“ง่ายนิดเดียว” หลี่เยว่หานพยักหน้าให้เมิ่งฉีฮ่วน นางพลิกมือเรียกหว่านอู้เซิงออกมา แล้วบังคับให้คนเหล่านั้นดื่มลงไป
ผู้ที่อ้างตนว่าเป็นผู้ปกครองถ้ำนั้น ในตอนแรกยังคงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ยอมดื่ม แต่หลังจากถูกหลี่เยว่หานใช้พลังจิตเฮือกสุดท้ายโจมตีเข้าที่สมองจนหัวสมองอื้ออึง เขาก็ถูกกรอกหว่านอู้เซิงเข้าไปคำโต
เป็นคำที่โตกว่าของผู้อื่นเสียด้วย
เมื่อคนเหล่านั้นดื่มหว่านอู้เซิงเข้าไปหมดแล้ว หลี่เยว่หานก็รีบเปิดหน้าต่างทุกบานในห้องโถงใหญ่อย่างว่องไว ลมทะเลพัดกรรโชกเข้ามาข้างในจนเมิ่งฉีฮ่วนถึงกับสะท้านเยือก
ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามด้วยความห่วงใยว่านางหนาวหรือไม่ ทันใดนั้นผู้ปกครองถ้ำคนดังกล่าวก็ส่งเสียงอ้วกออกมาคำโต เขาก้มตัวลงอาเจียนจนเลอะพื้นไปหมด
กลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่ว เมิ
