่งฉีฮ่วนมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อมีผู้ปกครองถ้ำเริ่มเป็นคนแรก คนที่เหลือต่างก็พากันอาเจียนออกมาไม่หยุด จนสุดท้ายผู้ปกครองถ้ำก็ใบหน้าซีดเผือด สิ้นเรี่ยวสิ้นแรงไปหมดสิ้น เขาได้แต่จ้องมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาเคียดแค้น “นางปีศาจ! เจ้าให้พวกเรากินอะไรเข้าไป!”
“เดาสิ” หลี่เยว่หานตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางเรียกให้คนของกัปตันเรือมาทำความสะอาด
ผู้ปกครองถ้ำโกรธจัดจนแทบกระอักเลือด แต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก
หลังผ่านพ้นค่ำคืนอันวุ่นวาย กลุ่มคนจากสิบสองถ้ำแห่งหนานเจียงก็ถูกสยบจนหมดสิ้น บนเรือไม่มีคนนอกเหลืออยู่อีกต่อไป กัปตันเรือโบกมือส่งสัญญาณให้เปลี่ยนเส้นทางเดินเรือ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของค่ายกลสมุทรทันที
ด้วยอานุภาพการข่มขวัญของหว่านอู้เซิง คนจากสิบสองถ้ำย่อมไม่อาจใช้วิชากู่ใด ๆ ได้อีก ทุกคนถูกคนของเมิ่งฉีฮ่วนตรวจค้นจนสะอาดราบคาบ สิ่งของสำหรับส่งสัญญาณล้วนถูกริบไปจนหมดสิ้น เรียกได้ว่าพวกมันโกรธแค้นจนแทบคลั่งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ในยามเช้า หลี่เยว่หานนั่งห่มผ้าห่มอยู่ในห้อง พลางรับประทานอาหารที่เมิ่งฉีฮ่วนคอยป้อนให้พร้อมกับฟังเขาเล่าเรื่องที่ถูกคนจากสิบสองถ้ำลอบทำร้ายระหว่างทางไปเหลียวปี้เลี่ยตง เรื่องนี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่เคยเล่าให้นางฟังอย่างละเอียดมาก่อน เพียงแต่บอกคร่าว ๆ ว่าคนของสิบสองถ้ำแอบสะกดรอยตามพวกเขามาตลอดทาง
ทว่าพอได้ฟังรายละเอียดในครั้งนี้ โดยเฉพาะเรื่องที่หงอวี้และหงซิ่วสองพี่น
