อยยิ้ม “เยว่หาน เด็ก ๆ ตื่นมาก็ร้องไห้ไม่หยุด แม่นมบอกว่าพวกเขาน่าจะคิดถึงท่านแม่ ข้าเลยรีบอุ้มมาให้เจ้าช่วยปลอบเสียหน่อย”
พูดจบ ฟางจื่อหลานก็โบกมือ แม่นมที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวขึ้นมา เตรียมจะส่งทารกในอ้อมแขนให้หลี่เยว่หานอุ้ม
หลี่เยว่หานขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ยอมยื่นมือไปรับ
“เยว่หาน เจ้ามัวนิ่งอึ้งอะไรอยู่เล่า รับเด็กไปสิ” ฟางจื่อหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “หรือว่าตื่นมาแล้วเจ้าจะจำอาอี้กับอานิ่งไม่ได้เสียแล้ว?”
หลี่เยว่หานยังคงไม่ขยับ
ล้อเล่นหรือไร เจ้ามันก็แค่ภาพลวงตา ยังจะมาให้ข้าอุ้มเด็กอีก ใครจะไปรู้ว่าหากข้ารับเด็กมาจากมือเจ้าแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
ในที่สุดหลี่เยว่หานก็เริ่มจับทางได้เสียที
ผู้คนในภาพลวงตาที่ปรากฏออกมาทั้งสองครั้ง ล้วนพยายามให้หลี่เยว่หานรับสิ่งของจากมือของพวกเขา
หลิงซีคือน่องกระต่าย มู่ชวนคือกระดาษและพู่กัน ส่วนฟางจื่อหลานก็คืออาอี้และอานิ่ง
ภาพลวงตานี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก จงใจขุดเอาส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจคนมาใช้เป็นเครื่องมือ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้อีก แม้พลังจิตของนางจะฟื้นคืนมาได้เพียงหนึ่งในสาม แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะใช้ทำลายภาพลวงตาแห่งนี้!
ในเมื่อนางไม่มีทางรับสิ่งของในภาพลวงตาเป็นอันขาด หลี่เยว่หานจึงหลับตาลงและปลดปล่อยพลังจิตออกไปรอบทิศทาง
เป็นไปตามคาด ภายใต้การรับรู้ด้วยพลังจิต นางยังคงอยู่บนเรือ คนที่น
