บทที่ 505 ออกเดินทางสู่เกาะถงเซิง
หลี่เยว่หานเม้มริมฝีปากเบา ๆ พลางบีบมือเมิ่งฉีฮ่วนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า แต่ถังซีฟานมิใช่คนไม่รู้ความ ต่อให้เขาจะไปเที่ยวเล่นหาความสำราญในโลกภายนอกจริง เขาก็ต้องส่งคนมาบอกข่าวแก่เจียงหมิงบ้าง”
“เฮ้อ…” เมิ่งฉีฮ่วนตอบรับเสียงแผ่วอย่างท้อแท้ ก่อนจะยอมรับออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักว่า “ทันทีที่ได้รับข่าว ข้าก็ส่งคนออกไปตามหาเขาแล้วล่วงหน้า คิดว่าคงไม่เกิดเรื่องอันใดหรอก อย่างไรเขาก็เป็นบุรุษที่เติบโตเต็มวัยแล้ว พวกโจรลักเด็กคงไม่มาลักพาตัวบุรุษตัวโตเช่นเขาหรอก”
คำพูดนี้เป็นการบอกหลี่เยว่หานเป็นนัยว่า แม้เขาจะหึงหวงเพียงใดแต่ก็ยังมีสติสัมปชัญญะแยกแยะเรื่องงานได้อยู่
เมื่อหลี่เยว่หานเข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ นางก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “ข้าย่อมเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว เพียงแต่ยามนี้เจ้ากำลังจัดระเบียบเมืองเทียนซิงอู่เหอขนานใหญ่ พรรคพวกที่แอบไม่พอใจพวกเราย่อมมีไม่น้อย จึงยากจะคาดเดาว่าคนเหล่านั้นจะลงมือทำเรื่องอันใดลงไปบ้าง”
“เจ้าอย่าได้ฝืนใช้พลังจิตอีกเลย แม้ข้าจะไม่รู้แน่ชัดว่ามันคือสิ่งใด แต่ร่างกายของเจ้ายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ จะฝืนใช้พลังมากเกินไปมิได้” เมิ่งฉีฮ่วนทอดถอนใจ “ข้าจะสั่งคนให้สืบหาที่อยู่ของถังซีฟานอย่างละเอียด ต่อให้มีคนคิดจะใช้เขามาต่อรองกับพวกเรา ข้าก็มีวิธีช่วยเขาออกมาได้”
หลี่เยว่หานพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะเอ
