บทที่ 500 หุ่นเชิด
เมื่อเห็นท่าทางของถังซีฟานดูไม่เหมือนกำลังโกหก หลี่เยว่หานก็ไม่ได้ข่มขวัญเขาต่อ นางเอ่ยขึ้นว่า “ลองคิดดูสิ ในเมื่อเจ้าชื่อถังซีฟาน ไม่แน่ว่าพี่ชายของเจ้าอาจจะชื่อถังตงฝานจริง ๆ ส่วนน้องชายอีกสองคนก็อาจจะชื่อหนานกับเป่ยก็ได้นะ?”
ถังซีฟานได้ยินเช่นนั้นก็ขบคิดตามอย่างจริงจังก่อนจะถอนหายใจออกมา “ข้ามีชีวิตอยู่มานานเกินไป บางทีอาจจะมีจริง ๆ ก็ได้ แต่ข้าจำไม่ได้แล้ว… เมื่อกี้พอลองนึกดูดี ๆ เหมือนข้าจะเคยมีพี่ชายชื่อถังตงฝานจริง ๆ แต่ในความทรงจำไม่มีพี่น้องที่ชื่อถังหนานฝานหรือถังเป่ยฝานเลย หากเป็นอย่างที่เจ้าว่า พ่อแม่ของข้าคงจะตั้งชื่อได้มักง่ายเกินไปแล้ว…”
หลี่เยว่หานไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ
นางเคยค้นดูความทรงจำของถังซีฟาน จึงรู้ว่าเขาขึ้นเขาไปฝึกวิชาตั้งแต่ยังเด็กมาก หลังจากนั้นก็ถูกบรรพชนเหยี่ยวดำกักขังไว้ในแดนราชันไร้เทียมทาน แล้วยังต้องหลอมรวมเข้ากับเศษเสี้ยวจิตวิญญาณนั่นอีก เวลาผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้ ความทรงจำจะเลอะเลือนไปบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ
ตัวอย่างเช่น ในความทรงจำของถังซีฟาน นางเห็นว่าคนที่ทำลายวรยุทธ์ของบรรพชนเหยี่ยวดำแล้วโยนเข้ามาในแดนราชัน ไม่ใช่คนในสำนักของเขา แต่เป็นถังตงฝานพี่ชายของเขาที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ เรื่องนี้ดูเหมือนถังซีฟานจะไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
ตลอดเวลาที่อยู่ข้างกายนาง เขามักจะพร่ำเพ้อพรรณนาว่าสำนักดีต่อเขาเพียงใด แม้เขาจะเป็นขยะในด้านการฝึก
