างด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เมื่อคืนข้าล่วงเกินเจ้าไปไม่น้อย ต้องขออภัยด้วย”
นี่คือแผนการที่พวกเขาหารือกันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ฝานเอ๋อร์ยังไม่สามารถถูกกักตัวไว้ที่เรือนพักแห่งนี้เป็นการถาวรได้ เพราะสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนต้องการคือหว่านอู้เซิงทั้งหมด หากเขาฝืนกักตัวนางไว้ ไม่แน่ว่าทางเหลียวปี้เลี่ยตงอาจจะตัดสินใจทำลายหว่านอู้เซิงที่เหลือทิ้งเพื่อไม่ให้เขาได้ไปก็เป็นได้
“ท่านอ๋องฉีช่างเป็นคนฉลาดหลักแหลมโดยแท้” องค์หญิงสิบสามแค่นยิ้มเย็นชาพลางมองดูฝานเอ๋อร์ที่เดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังตนอย่างว่าง่าย ก่อนที่นางจะกลับมาวางท่าจองหองอีกครั้ง “อีกสามวัน ข้าจะมาหารือเรื่องงานมงคลกับท่านอ๋องด้วยตัวเอง”
กล่าวจบ องค์หญิงสิบสามก็พาฝานเอ๋อร์จากไปด้วยความยโส
เมิ่งฉีฮ่วนมองตามแผ่นหลังของนางไปพลางยกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก องค์หญิงสิบสามผู้นี้ช่างโง่เขลาจนน่าเวทนาเสียจริง
“ท่านอ๋อง” เฮ่อเจิ้งเทียนปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง “นี่คือหว่านอู้เซิงอีกส่วนหนึ่งขอรับ”
เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา ฝานเอ๋อร์ได้บอกที่ซ่อนของหว่านอู้เซิงอีกจุดหนึ่งแก่เมิ่งฉีฮ่วน นางเล่าว่าหว่านอู้เซิงถูกเสด็จแม่และตระกูลฝ่ายตาของนางแบ่งออกเป็นยี่สิบส่วน แต่ละส่วนถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด จนถึงตอนนี้ราชสำนักเพิ่งจะหาเจอเพียงสามส่วนเท่านั้น
หว่านอู้เซิงส่วนนี้ถูกขุดขึ้นมาจากใต้ดินของอารามร้างแห่งหนึ่งซึ่งห่างออกไปจากตัวเมืองราวสามสิบหลี่ มันถูกบรรจุ
